Happy Human

Bir Zamanlar Anadolu’da filmi Oscar’a aday gösterilmiyor

2012-01-18T18:00:00.003-05:00

Bu yıl 84. kez dağıtılacak olan Oscar ödüllerinin henüz adayları açıklanmasa da Türkiye’ye kötü haber şimdiden ulaştı. En iyi Yabancı Film kategorisinin güçlü adaylarından, ABD’de ve tüm dünyada birçok sinema salonunda gösterilen ve beğenilen Nuri Bilge Ceylan’ın Bir Zamanlar Anadolu’da filmi, adayların belirleneceği 24 Ocak tarihinde beşe indirilecek olan dokuz filmlik kısa listeye giremedi ve aday olamayacağı şimdiden kesinleşti. Daha önce bu listeye girmeyi başaran ancak aday olarak gösterilmeyen Üç Maymun filminden sonra birçok insan, filmin dokuz filmlik kısa listeye girmek bir yana ilk beş aday arasında olacağını öngörüyordu. Bu beklentiler ne yazık ki önümüzdeki yıllara kaldı.

Türkiye’nin Yabancı Film kategorisinde bugüne kadar bir adaylığı bulunmuyor. Yılmaz Güney’in 1982 yılında çektiği ‘Yol’ filmi ise Oscar’ın habercisi olan Altın Küre’ye aday olarak gösterilmiş olsa da, o dönemki hükümetin filmi Oscar aday adayı olarak göstermemesi nedeniyle, muhtemel bir Oscar adaylığından mahrum kalmıştı.

Geçtiğimiz Pazar akşamı Altın Küre’yi kazanan İran’dan A Separation filminin de aralarında bulunduğu dokuz filmlik kısa listeye giren filmler ise şu şekilde:

- Belçika: "Bullhead" Yönetmen: Michael R. Roskam

- Kanada: "Monsieur Lazhar" Yönetmen: Philippe Falardeau

- Danimarka: "Superclásico" Yönetmen: Ole Christian Madsen

- Almanya: "Pina" Yönetmen: Wim Wenders

- İran: "A Separation" Yönetmen: Asghar Farhadi

- İsrail: "Footnote" Yönetmen: Joseph Cedar

- Fas: "Omar Killed Me" Yönetmen: Roschdy Zem

- Polonya: "In Darkness" Yönetmen: Agnieszka Holland

- Tayvan: "Warriors of the Rainbow: Seediq Bale" Yönetmen: Wei Te-sheng

Cem Arıdağ
Hürriyet USA

EPPIL

2012-01-06T09:48:00.000-05:00

'Yaratıcı' kelimesini yeniden tanımlamak gerekecek bundan sonra!

2012’den teknolojik beklentiler!

2012-01-03T17:18:00.001-05:00

Şüphe yok ki, 2011 yılında teknolojik açıdan çok büyük gelişmeler yaşandı. Ancak, gelişimin hızlanarak devam edeceğini gayet iyi biliyoruz. Aksini düşünürsek, 1899 yılında “artık yeni hiçbir şey yok. İcat edilebilecek her şey icat edildi” diyen dönemin Amerikan Patent Dairesi Başkanı Charles H. Duell’in düştüğü büyük yanlışa düşmüş oluruz. Peki nedir 2012’den beklentiler? WSJ yazarı Kevin Sintumuang oturmuş, araştırmış ve 10 maddelik bir liste çıkarmış. Özellikle bir tanesi gerçekten komik ve Google+ adına oldukça düşündürücü...

Kullanımı telefon kadar basit bir fotoğraf makinesi!

En basit fotoğraf makinesinin dahi ne kadar karmaşık olduğunu biliyoruz. Halbuki telefonlarımızdan fotoğraf çekerken çok da zorlanmıyoruz. Neden yeni yılda, kullanımı basit fakat çok kaliteli fotoğraflar çeken bir makine üretilmesin ki?

Rdio uygulamasını kullanan insan sayısının artması

Ayda yalnızca 10 dolar ödeyerek sınırsız sayıda müzik indirebileceğiniz bir iPhone uygulamasını, neden bu kadar az insan kullanıyor anlamak mümkün değil! Yeni yılda bu sayı artacaktır muhtemelen.

Gerçek bir Google Tablet

“Android Tablet” ne güne duruyor diye sorabilirsiniz? Fazla detaya gerek yok. Bir iPad’le boy ölçüşebilir mi ölçüşemez mi? Bunu tartışalım önce! Google’ın bu konuda gideceği daha çok yol olduğu kesin.

Üç boyutlu televizyonların sonu gelsin!

Aslında bu bir ilerlemeden çok geri dönüş olarak düşünülebilir! Üç boyutlu sinemalara laf yok, fakat evde bir sinema perdesiyle boy ölçüşemeyecek kadar küçük olan televizyonlarımızda üç boyutlu film izlemek, göz yormaktan başka bir işe yaramıyor. Şimdilik tabii!

Bir anda ortaya çıkan Hulu anketlerinin sonu gelsin!

Kısaca özetlemek gerekirse bir film-dizi seyretme platformu olan Hulu’nun alakasız sitelerde ortaya çıkan anketlerinin sonu gelse, herkes rahat bir nefes alacak.

“Siri, telefonun tuş kilidini aç lütfen”

Siri, her sözü dinliyor da, neden hala telefonumuzun tuş kilidini elimizle açıyoruz? Anlamak mümkün değil! 2012 yılında, Siri sayesinde ellerimizi hiç kullanmamız gerekmese keşke.

Filmlerin gösterim tarihiyle aynı anda televizyona düşmesi!

Filmleri, sinemada izlemenin tadı başka! Fakat yine de aynı anda televizyonda izleme şansımız da olsa, özellikle soğuk kış günlerinde evden dışarı çıkmak zorunda kalmasak fena mı olur? Elbette, parası neyse onu verdikten sonra, televizyondan yeni gösterime girmiş filmleri izlemek harika olur.

WebOS’un dönüşü

HP zamanında PC’lere getirdiği işletim sistemi WebOS’u, Ağustos ayında telefon ve tabletlerinde kullanmayı bıraktığını açıklamıştı. Bu kadar iyi bir işletim sisteminin üretiminin durdurulması üzücü olsa da HP’nin “belki üretime devam edebiliriz” türü açıklamaları bizleri umutlandırıyor.

7 inch iPad

iPhone’dan büyük, şu andaki iPad’den küçük yeni bir iPad, daha kullanışlı ve taşıması daha kolay olurdu. Bir öneri sadece!

Google+’ı kullanmak için iyi bir neden

Bu maddeyi yorumlamaya gerek bile yok. Google+’ın pek bir fark yaratamadığı ortada. Bakalım 2012’de neler yapacaklar? Bekleyeceğiz ve göreceğiz.

Cem Arıdağ

Mutlu Yıllar

2011-12-31T11:20:00.000-05:00

Facebook'ta 'cool' olmayan yok ki anasını satayım!

2011-12-23T13:14:00.001-05:00

Ne kadar da doğru!

The Beatles, Türkler’den özür dilemeli

2011-12-10T12:15:00.002-05:00

Sabah Gazetesi’nde Kültür ve Sanat yazıları yazan Ercüment Şener’in son değindiği konu gerçekten düşündürücü! Kendimi bildim bileli The Beatles şarkıları dinlerim. Grubun, özellikle John Lennon’ın sevgi ve barış hakkındaki düşünceleri ve dünyayı daha iyi bir yer haline getirme çabalarına hayranlık duyar ve keşke daha da çok takipçileri olsa derim.

Kendisi de iyi bir The Beatles dinleyicisi olan Ercüment Şener, daha önce bilmediğim bir konuya değinmiş.

Grubun en barışçıl ve insancıl şarkısı olan ve 1968’den beri tüm kuşaklara barış için ilham kaynağı olan ‘All You Need Is Love’ (Bütün İhtiyacınız Olan Şey Sevgi) şarkısını içeren ‘Yellow Submarine’ albümünün aynı adı taşıyan bir de filmi var.

Filmin konusu kısaca şu: Cıvıl cıvıl bir ülke olan "Pepperland", "Blue Meanies" (Kötü Maviler) adı verilen şeytani dış güçler tarafından ele geçirilir. Bu korku salan işgalciler anti-müzik füzeleri fırlatarak ülkenin renklerini soldururlar ve müziğini kuruturlar, ülke sakinlerini birer taş heykel haline dönüştürürler. Bu kıyımdan etkilenmeyen tek kişi olan "Lord Amiral" sarı denizaltısına binerek oradan kaçar ve Liverpool'a gelir. Burada The Beatles grubundan yardım ister. Hep birlikte denizaltıya binerler ve acayip karakterlerle karşılaşacakları tuhaf dünyalardan geçecekleri uzun bir yolculuğun sonunda geldikleri Pepperland'den işgalci "Blue Meanies"leri kovarlar ve ülkeyi müzik ve sevgi dolu eski huzurlu günlerine kavuştururlar.

‘Blue Meanies’ yani ‘Kötü Maviler’ olarak adlandırılan şeytani dış güçlerin en zalimleri olarak ne yazık ki Türkler gösterilmiş. ‘The Snapping-Turtle Turk’ yani ‘Çatırdatan-Tosbağa Türk’ olarak adlandırılan bu karakterler, Wikipedia’nın tarifine göre; "Klişe bir Türk erkeği gibi giyinmiş, pala bıyıklı ve kıvrımlı keçi sakallı, ayaklarına Arap sandaletleri geçirmiş, diğer Mavilere oranla daha kısa, şişman, timsahınkilere benzer keskin dişleri olan ağız gibi bir karına sahip, önüne çıkan herşeyi tüketen, büyük olasılık Kötü Maviler'in en zalimleri. Hatta filmde kasten ağlatmak için bir kızın kağıttan rüzgar gülünü yerken görüyoruz."

Türkler’den başka tüm karakterler tamamen hayal ürünüyken, Türkler’i o şekilde müzik düşmanı, hayatın güzelliklerinden nasibini almamış barbarlar olarak gösterilmesi sahiden çok üzücü.

Hiç olmazsa, bu konu hakkında bir açıklama duymak, biz sanatsever Türkler olarak en büyük hakkımız olsa gerek!

Cem Arıdağ

Ayşe Naz Erkan - Röportaj

2011-12-05T20:00:00.006-05:00

Fotoğraf: Mehul Vora

Twitter'da çalışan ilk ve tek Türk mühendis olan Ayşe Naz Erkan ile yaptığım, Hürriyet'te yayınlanan röportajın tamamını paylaşıyorum. Keyfini çıkarın çünkü harika bir hikaye bence.

Twitter’ın ilk ve tek Türk mühendisi: Ayşe Naz Erkan

Ayşe Naz Erkan, 1979 Adana doğumlu. Türkiye’nin güneyinde doğup büyümüş ancak kendi deyimiyle tipik bir Karadeniz’li. Anne Artvin, Baba Trabzon’un Of ilçesinden! Bilinmeyenden kaçmıyor, aksine üstüne gidiyor! Onu Sosyal Medya devi Twitter’a getiren de bu özelliği olmuş. Twitter’da yazılım mühendisi olarak çalışan Dr. Ayşe Naz Erkan’ın akademik kariyeri de dudak uçuklatan cinsten. Adana Anadolu Lisesi’nde başlayan eğitimine İstanbul Fen Lisesi’nde devam eden Erkan’ın sonraki durakları Boğaziçi Üniversitesi, New York Üniversitesi ve Almanya’da bulunan Max Planck Enstitüsü olmuş. Bu okulların hepsinde burslu okuyan, şu anda Twitter’da çalışan ilk ve tek Türk mühendis olan Erkan, yurtdışına açılmak için önemli olanın para değil, yetenek ve azim olduğunun en önemli örneği olsa gerek!

“Twitter, zamanın ruhunu yakalıyor.”

Twitter’ı bilmeyen kalmadı ancak bir Twitter çalışanı olarak senin tanımını merak ediyorum açıkçası...

Twitter’ın bence en önemli özelliği, internet üzerinde anı yakalayan belki de tek kaynak olması. Zamanın ruhunu yakalıyor Twitter! Şahsen ben her şeyi ilk orada duyuyorum. Bir gazetenin, dijital ortamda dahi haberi yayına sokması birkaç dakikayı buluyor. Oysa Twitter’da saniyesinde olaydan haberdar olunabiliyor. Doğru insanı takip ediyorsanız dünyanın gündemini mutlaka anında yakalıyorsunuz.

Van depremi, Arap Baharı ve daha birçok olayda insanların Twitter üzerindeki olağanüstü dayanışmalarına şahit olduk. Sence Twitter dünyayı daha iyi bir yer haline getiriyor mu? Getirecek mi ya da?

Twitter, anı bir bilgi halinde insanlara sunan, açık bir platform. Sansür, söz konusu değil. İnsanların, dünyanın diğer ucundaki, kötü bir olayı anında öğrenmesini ve dayanışmalarını sağlıyor. Çok özgürlükçü, demokratik bir platform! Twitter, dünyayı daha iyi bir yer haline getirme imkanı sağlıyor ve buna zemin hazırlıyor. Ancak, elbette nasıl kullanılacağı kişiye kalmış!

Twitter’ın geleceğini nasıl görüyorsun?

Twitter büyümeye devam edecek. Bugüne dek gerçekleştirdiğinden çok daha büyük bir potansiyel taşıyor Twitter. Esasında, daha nasıl kullanacağımızı tam olarak bilmiyoruz. Şu ana kadar bulunmuşlardan daha fazla kullanım biçimi var Twitter’ın. Zamanla çözülecek.

Twitter çok basit bir fikirden yola çıkarak kuruldu. Ve bence insanlar bunu sevdi. Şimdi özelliklerini artırıyorlar! Bu iyi mi kötü mü?

Bunu zaman gösterir ancak insanlar yenilikleri başta yadırgasalar da sonradan adapte oluyorlar ve sanki hep varmış gibi davranıyorlar.

Basit bir şekilde anlatır mısın Twitter’da yaptığın işi?

Problem çözüyorum burada. Çok data var. Haliyle de çok fazla problem çıkıyor. Hatta günde çıkan problem sayısı mühendis sayısından fazla.

“Hep zorlu yolu seçtim.”

Twitter şu an dünyanın en büyük markalarından bir tanesi ve sen oradaki ilk ve tek Türk mühendissin. Neyi farklı yaptın da bu noktaya geldin?

Beni Twitter’a getiren en önemli faktör, üzerinden geçilmemiş yollara gitme merakım! Bana göre insanlar ikiye ayrılır; bilinmeyenden korkanlar ve diğerleri. Ben kesinlikle ikinci gruptayım. Hayatım boyunca bilmediklerimin üzerine gittim ben. Hep zorlu yolu seçtim. Başa dönmek, her şeye sıfırdan başlamak hiç korkutmadı beni. Sevdiğim, istediğim neyse onu yaptım. Etrafta zeki insan çok var! Korkusuz, çalışkan, yabancı dili kuvvetli insan da... Ancak tüm bu özelliklerin bir arada bulunduğu insan sayısı oldukça az!

Her başarılı insanın hayatında bir kırılma anı olduğuna inanıyorum. Senin var mı?

Var elbette. Sene 2003! Boğaziçi Üniversitesi’nde yüksek lisans eğitimi aldığım dönemde, Steven Spielberg tarafından yönetilen, Tom Cruise’un başrolde olduğu ‘Minority Report’ filmini izledim. Bir bilimkurgu filmi ve gelecekte geçiyor. Filmdeki bilgisayarlar da haliyle geleceğin bilgisayarları! Filmi izledikten sonra elle kullanılan bilgisayarın arayüzünü yapabileceğimi düşündüm. Küçük bir ekip kurduk ve kısa bir sürede bilgisayarın aynısını ürettik. Çalışmamız oldukça ses getirdi. Hürriyet’in teknoloji ekine ve bir özel televizyonda ana haber bültenine dahi çıkmıştık o zamanlar. Elbette, tüm bunlar bana büyük bir özgüven verdi.

Sonra ABD macerası başlıyor sanırım!

Aynen öyle! 2004 senesinde New York Üniversitesi’nde bulunan, Courant Enstitüsü’nün doktora programına başvurdum. Burslu bir şekilde kabul edildim. İlk yılımda, okula kabul edilmemde çok büyük yardımları olan bir Fransız profesör, ABD Savunma Bakanlığı’ndan bir robot projesi aldı. Bu projede tam üç yıl çalıştıktan sonra, yapay zekanın bir alt dalı olan ‘makina öğrenmesi’ alanında çok kuvvetli olan Almanya’daki Max Planck Enstitüsü’nde tez araştırmamı yürütme şansı elde ettim. 2008 ve 2009 yıllarını Stuggart yakınlarındaki Tuebingen'de geçirdim. Daha sonra da tezimi sunmak için New York’a geri döndüm.

Peki ya sonra?

Mezun olduktan sonra New York'ta bir startup için çalışmaya başladım. Küçük bir sosyal medya analiz şirketiydi ve akademiden ayrılmamın delilik olduğunu düşünen çoktu. Maaşım azdı, günde 12-18 saat çalışıyordum. Çok çalışacaktım ancak çok da öğrenecektim. Bu sabrımın karşılığını ise 2011 senesinde aldım. Çalıştığım şirketin Twitter tarafından satın alınmasıyla birlikte, Twitter çalışanı oldum.

“Birçok fikrim ve bunları uygulama kabiliyetim var.”

Şans mı sence bu?

Asla! Startupta beraber çalıştığım herkes dünyanın farklı ülkelerinden seçilerek gelen birbirinden yetenekli mühendislerdi. Haliyle Twitter, tüm şirket çalışanlarını da bünyesine kattı. Çok çalışıyorduk, başarılı ve kararlıydık. Kısacası, startup'ı Twitter tarafından satın alınacak noktaya getirenler çalışanlarıydı. Buna o yüzden ‘şans’ denemez.

Biraz geleceğinden bahsedelim!

Şimdilik, dünyanın her yerinde heyecan uyandıran Twitter gibi bir şirkette olabildiğince faydalı olmak peşindeyim. Ama günün birinde kendi şirketim olsun istiyorum. Birçok fikrim ve bunları uygulama kabiliyetim var. İş veren olmak çok heyecanlı! İnsanların hayatında olumlu katkılarımın olacağı düşüncesi beni mutlu ediyor. Örneğin startup'ın sahibi olan patronum beni işe alarak hayatımı değiştirdi. Onun sayesinde Twitter’dayım şu an. Ben de insanların kariyerinde böyle önemli roller oynamak, onlarla vizyonumu paylaşmak istiyorum. İleride bir gün gerekli şartlara kavuşursam şirket açmak için ilk tercih edeceğim yer İstanbul. Orada yavaş yavaş startup şirketler için uygun bir ortam oluşmaya başlıyor. Ayrıca birikimimi Türkiye'ye taşımak keyifli olur.

Ancak, diğer yandan, eğer başka bir şirket, yepyeni bir internet tüketim yolu bulursa, bu her şeye sıfırdan başlamam anlamına gelebilir. Çünkü, yeni şirket yeni hedefler demektir.

Elbette tüm dünya ekonomisinin çöküp Artvin’e çiftçilik yapmaya gitme ihtimalim de var. Hiçbir şeye ‘olmaz’ dememek gerekiyor.

Kendin, iyi bir Twitter kullanıcısı mısın?

Açıkçası yakın bir zamana kadar değildim. Hesabım uzun zamandır var ancak pek aktif değildim. Son zamanlarda tweet sayım arttı. Yazdıklarıma verilen tepkiler, yazma isteğimi artırdı, gitgide daha çok vakit geçirmeye başladım Twitter’da.

“Korkularımızın, endişelerimizin, tabuların ve sosyal baskıların, hayallerimize engel olmasına izin vermememiz gerekiyor!”

Özel bir soru! İstanbul mu, New York mu?

İkisinin de iyi ve kötü yanları var. New York’ta, Türkiye’nin problemlerinden biraz kopuk yaşıyorsun ister istemez. Bu benim için iyi bir şey. Çünkü aklımda sürekli fikirler var ve burada o fikirleri dağıtacak sıkıntılar yaşamıyorum. İstanbul’da aklım hep problemlere takılıyor. Şikayet, kavga ve negatif elektrik gözlemliyorum İstanbul’da. Oysa ki, güzel şeyler üretmek için pozitif olmak lazım! Aslına bakarsan; New York da dertli, cefalı bir şehir. Evimden fare çıktı geçenlerde mesela. Korkunç bir histi o fareyle göz göze gelmek. Ayrıca burada kiralar başta olmak üzere hayat çok pahalı. Neden buranın cefasına katlanıyorsun dersen; sanırım insanları yüzünden! Buradaki entelektüel paylaşımı dünyanın başka hiçbir yerinde bulabileceğimi sanmıyorum. Her dilden, dinden, ırktan farklı insanlarla tanışmak ufkumu çok genişletiyor. İstanbul’a dönmem demiyorum, ülkemden uzak kalmak beni mutlu eden bir şey değil! Ancak bahsettiğim negatif ortamdan uzak kalacak koşulları kendime sağlamam gerekiyor öncelikle.

Genç mühendis adaylarına bir mesajın var mı?

Elbette! Bu noktaya ailemin maddi imkanlarını kullanmadan geldim. Başarıya ulaşmak için zengin olmaya gerek yok. Kararlılık ve çok çalışma, insana her türlü kapıyı açıyor. Yolun başındaki arkadaşlara şunu söyleyebilirim; bilinmeyenden korkmasınlar ve risk alsınlar. Ve en önemlisi, başkalarının kaderlerine müdahale etmesine izin vermesinler. Yapabileceklerini değil, istediklerini hedeflesinler. Dünyaya bir kere geliyoruz; korkularımızın, endişelerimizin, tabuların ve sosyal baskıların, hayallerimize engel olmasına izin vermememiz gerekiyor!

http://www.hurriyet.com.tr/cumartesi/19374615.asp
Cem Arıdağ

Yayınlanmayan Röportaj

2011-11-29T17:20:00.003-05:00

Yayınlanmayan bir röportajım!
Neyse ki canım blogum var.

Orada hiçbir başka gerçek yoktur! Tekrar yaşama tutunabilmek dışında.”

CANAN ÇEVİK

7.2 büyüklüğündeki Van depremi, Cumhuriyet tarihi boyunca Türkiye’nin doğusunda meydana gelen en büyük depremlerden biri olarak kayıtlara geçti. Van iline bağlı Erciş ilçesi merkezli afette, 600’dan fazla kişinin hayatını kaybetmesi, 4.000’in üzerinde yaralı ile birlikte, toplamda 10.000’den fazla ailenin evsiz barksız olarak karlı kış günlerinde sokaklarda kalması, tüm Türkiye’yi ve dünyanın dört bir yanındaki duyarlı insanları büyük üzüntüye boğdu.

Felaketin ardından hissettiklerim yeterince yoğun ve üzücü iken; bazı televizyon kanallarında ve sosyal medyada gördüklerim ve duyduklarım karşısında adeta dehşete kapıldım. “Haber her ne kadar Doğu’dan gelse bile, hepimiz derinden sarsıldık” diyenler, Van’a yapılan yardımları bir lütuf olarak görenler ve sosyal medyadaki acımasız yorumlar...

Sanırım, sosyal medyadaki yorumlar en vahimi idi. Deprem, Kürt vatandaşlarımızın yoğun yaşadığı bir bölgede gerçekleştiği için bunu ilahi adaletle dahi açıklamaya çalışanlar vardı. İnsanın, insanlığını unuttuğu, ideolojilere teslim olduğu anlar depremin kendisi kadar korkunç!

Deprem sonrası, Van doğumlu, dile kolay 18 yıl deprem bölgesinde yaşamış, annesi babası ve kardeşleri hala Van’da yaşayan, kendisi ise ABD’de bulunan University of Massachusetts Amherst'te (UMASS Amherst) ekonomi doktorası yapan Canan Çevik’le iletişime geçtim. Amacım, bu korkunç faşist düşüncelere inat, hümanist bir röportaj gerçekleştirmekti...

Hem depremin kendisi, hem deprem sonrası Türkiye’de bazı insanlardan gelen ırkçı yorumlar, Canan Çevik’i üzmüştü.

Öncelikle geçmiş olsun. Depremden ne kadar sonra ulaşabildin Van’da yaşayan ailene?

Olaydan yaklaşık dört saat sonra konuşabildim ailemle; ama depremden hemen sonra İstanbul'da yaşayan ablamdan Van’da yaşayan ailemin hayatta olduklarını öğrenmiştim.

Zarar gören tanıdığın var mı?

Orada o kadar çok akrabam ve tanıdığım var ki, depremin ardından çok fazla zaman geçmiş olsa da tam olarak hepsinin iyi olup olmadığını hala bilemiyorum. İletişimim şu anda bile oldukça sınırlı.

“Deprem kadar ürkütücü idi sanal medyada okuduklarım.”

ABD’de yaşıyorsun? Etrafındaki yabancı insanların tutumu nasıldı deprem sonrası?

Deprem yabancı basına da yansıdığı için birçok insandan, deprem bölgesi ile alakam olup olmadığı yönünde sorular aldım. Cevabım “evet” olunca, elbette ikinci soru, ailemin iyi olup olmadığı ile ilgili oldu. Ayrıca, okul yönetimi tarafından Türk öğrencilere ‘geçmiş olsun’ mesajı yollandı.

Peki… Televizyonlarda, deprem sonrası bazı sunucular tarafından ‘talihsiz’ cümleler kullanıldı biliyorsun. Müge Anlı ve Duygu Canbaş’ın sözleri hakkında ne düşünüyorsun?

Bu sözleri oldukça değersiz ve yersiz buldum. Dünyanın neresinde olursa olsun, nasıl bir afet/kaza olursa olsun, yapılacak tek şey acıyı paylaşıp, her anlamda destek olmaktır. Bundan öte söyleyeceğim her şey bu kişilerin ve söylediklerinin üzerinde gereksizce durmak olur. Onları ciddiye almıyorum. Bir de kişileri değil onların tutum ve söylemlerine yol açmış/açacak nedenleri konuşmakta fayda var kanımca.

Bir takım insanlar, inanılmaz ırkçı bir yaklaşımda bulundular depreme karşı. Depremin Kürt vatandaşların yaşadığı bir bölge olması ve terör saldırılarının hemen ardından gerçekleşmesini ‘ilahi adalet’ diye bile değerlendirenler oldu. Bu görüşler istisna mı? Yoksa toplumun genel bir görüşünü mi yansıtıyor?

Evet, deprem kadar ürkütücü idi sanal medyada okuduklarım. Bazı şeyler ve anlar doğası gereği her türlü söylemden, fikirden, ideolojiden arındırılmıştır. Doğal afet bunun en önemli örneklerindendir. İnsan, durum karşısında acizdir. Ve orada hiçbir gerçek yoktur tekrar yaşama tutunabilmek dışında.

Böyle bir durumda bile; saygı, sevgi, empati akıl sınırlarının hepsini aşıp, böylesi nefret söylemlerinde bulunmak, Türkiye'nin bu anlamda ne kadar vahim bir durumda olduğunun acı bir göstergesidir.

Bu tip ırkçı söylemlerin istisna olduğunu düşünmüyorum. Refleks haline gelmiş, bulduğu her zeminde ortaya çıkan bu faşist söylemlerin, sahipleri tarafından sorgulandığını da zannetmiyorum. Bunu anlayabiliyorum çünkü bu refleksi edindiren tüm araçlara öyle çok yerden, resmi, gayri-resmi ve farklı şekillerde maruz kalınıyor ki, bu Türk olmanın neredeyse bütünleyici bir tanımı oluyor. Böylelikle Türkiye’de bu nefret söylemleri, faşizm zemininde kolayca ve çoğunluk tarafından destek bulup meşrulaştırılabiliyor... Gündelik bir söylem haline geliyor. Aksi yönde bir tepki ise özellikle şu günlerde sizi hapse kadar sürükleyebiliyor.

(Bakarsınız geç de olsa yayınlanır. Dünya hali!) Cem Arıdağ

Benetton - UNHATE

2011-11-16T11:12:00.000-05:00

Fikir çok basit! Ancak dünyayı daha iyi bir yer haline getirmeyi amaçlayan bir fikri, daha önce düşünülmemiş, inanılmaz yaratıcı ancak insanlığa bir faydası olmayan fikre bin defa tercih ederim.

O yüzden gönül rahatlığıyla diyebilirim ki; Benetton'un UNHATE kampanyası gördüğüm en iyilerden!

Cem

P.S. Film de şurada!

Japon Çocuklar'dan Van'a...

2011-11-11T12:49:00.004-05:00

Son depremde Bayram Otel'in enkazı altında kalarak hayatını kaybeden Atsushi Miyazaki ve yaralı kurtulan Miyuki Konnai başta olmak üzere tüm Japon halkına teşekkürler!

Steve Jobs’ın Kayıp Röportajı Sinemalarda!

2011-11-10T14:48:00.002-05:00

1995 yılında, Amerikalı teknoloji yazarı Robert Cringely, ‘Triumph of the Nerds’ isimli televizyon programı için gerçekleştirdiği Steve Jobs röportajının yalnızca o döneme değil tarihe damga vuracağını ve bir gün bu röportajın sinemalarda gösterime gireceğini muhtemelen öngörememiştir.

Bu röportaj gerçekleştiği sırada, Steve Jobs kurucusu olduğu Apple’dan kovulalı 10 yıl olmuştu ve küçük bir bilgisayar şirketi olan ve daha sonra Apple tarafından satın alınacak olan NeXT’in başındaydı. Ortada ne iMac, ne iPod, ne iPhone, ne iPad ne de iOS vardı!

Röportaj sırasında, henüz bir efsane değildi belki Steve Jobs, ancak inanılmaz vizyonu, hırsı ve en önemlisi pozitif bakış açısı gelecekte olacakların habercisi gibiydi adeta...

Amerikalılar gelecek hafta, programda yalnızca bir kısmı kullanılan röportajın tamamını beyazperdede görme imkanına sahip olacaklar.

ABD’de 19 eyalette yalnızca iki gün gösterilecek olan bu bir saatlik röportaj, dilerim yakın bir zamanda ülkemizde de gösterime girer. Dünyayı değiştiren bu dahinin henüz dünyayı değiştirmeye başlamadan önce söyledikleri sanırım duymaya değer şeyler olacaktır.

Cem Arıdağ

Global Turks

2011-11-04T13:59:00.001-04:00

Hürriyet için yaptığım röportajların, ingilizce özetlerini içeren yepyeni blogum Global Turks yayında.
Umarım seversiniz.

Cem

Onur Air’a Sosyal Medya Darbesi!

2011-10-28T11:09:00.001-04:00

Malum yaşadığım şehir New York, Türkiye’nin yedi saat gerisinde. Her sabah olduğu gibi geçtiğimiz Salı sabahı da ilk işim telefonumdan tweetleri okumak! Ülkemde gün çoktan başlamış; takip ettiğim Türkler tek yürek! Zor günlerden geçiyoruz ve bu korkunç deprem hepimize aynı ülkenin vatandaşı olduğumuzu hatırlattı. Her zaman insanlığın dil, din ve ırkın üzerinde bir kavram olduğunun farkında olsak keşke... Yalnızca korkunç felaketlerde değil!

İstanbul’dan tanıdığım bir reklamcı arkadaşımın paylaştığı bir link gözüme çarptı tweetleri okurken. Marketing Türkiye’nin bir haberiydi bu ve Türkiye’nin en büyük özel havayolu olan Onur Air’ın yaptığı korkunç bir iletişim hatasından bahsediyordu.

Çok değer verdiğim bir büyüğüm zamanında bana şunu söylemişti: “Eğer farklı bir fikrin varsa, gerçekten çok iyi olmalı. Eğer buna inanmıyorsan garanti yolu seç.”

Çoğu firma, deprem bölgesine ya ürünlerini yolladı ya da ücretsiz hizmet verme sözü verdi. Tüm bu firmalar; gerek medyada, gerek günlük konuşmalarda insanlar tarafından tebrik ve takdir edildi.
Onur Air, diğer birçok firma gibi depremzedelere yardım etmek istedi. Bu yardımı farklı bir şekilde yapmak isteyen Onur Air deyim yerindeyse sosyal medyanın gazabına uğradı!

Şimdi, olayların başlangıcına dönelim...

Facebook sayfasında 220.000 üyesi bulunan Onur Air, kişi başı 0,5 TL olmak üzere tam 110.000 TL’yi deprem bölgesine göndereceğini duyurdu. Buraya kadar her şey normal! Ancak asıl tepki çeken, açıklamanın geri kalan kısmıydı. Açıklamaya göre üye sayısının artması durumunda, Onur Air her yeni üye başına 0,5 TL daha bağış yapacaktı. Hedef de belliydi: 250.000 TL.

Peki bu kampanya neden sorunlu bir kampanya:

1. Bir firmanın Facebook, Twitter gibi platformlarda fazla üyesi ya da takipçisi olması önemli bir prestij göstergesi.

2. Sosyal medya, bir firmanın reklamlarını ve kampanyalarını bedavaya ulaştırabileceği bir alan.
Dolayısıyla bu kampanyanın ‘çıkar’ gözeten bir kampanya gibi görünmesi ve tepki çekmesi çok doğal. Peki nasıl olur da yöneticiler bu tarz bir kampanyanın olumsuz sonuçlarını öngöremez?
Öncelikle şunu belirteyim. Bu kampanyanın kötü niyetli olduğuna asla inanmıyorum. ‘Beceriksizlik’ sanırım doğru bir kelime olacaktır.

Bence asıl sorun bu noktadan sonra başlıyor. Olağanüstü kriz yönetimleriyle bulundukları kötü durumdan çıkan firmalar biliyoruz. Onur Air’ın sosyal medyadaki tepkiler karşısında takındığı tutum ise ders kitaplarına ‘kötü kriz yönetimi’ başlığı altında girebilecek kadar vahim!

Yapılan açıklama tam olarak şöyle:

“Amacı, şehitlerimizin ailelerine ve Van depremzedelerimize yapılacak yardımlara sosyal medyada dikkat çekmek olan kampanyamız bunu anlayamayan bazı takipçilerimiz nedeniyle sona erdirilmiştir. Sizler adına gerçekleştirdiğimiz 110.000 TL’lik yardım makbuzlarımızın ilki ektedir, diğeri de gün içerisinde yayınlanacaktır. Sağduyu sahibi takipçilerimize iletmek isteriz ki sosyal medya dışında ayrıca nakdi bağış yapılması, bölgeye ücretsiz uçak tahsis edilmesi ve çalışanlarımızın toplu yardımları gibi diğer katkılarımız sürmektedir ve sürmeye devam edecektir. Yanlış anlamalar için, yanlış anlamayan takipçilerimizden özür dileriz.”

Bu açıklamanın yanına, bağışladıkları 110.000 TL’nin dekontunu da eklemeyi ihmal etmeyen Onur Air, resmen üyelerine darılmış, küsmüş, trip atmış. Bu açıklamanın gerçek olduğuna inanmam oldukça zamanımı aldı.

Kampanyanın kendisiyle ve gelen tepkilere karşı tutumlarıyla Onur Air bu depremin kaybeden ‘çıkarcı’ firması oldu ne yazık ki.

Keşke, değerli büyüğümün dediği gibi, basit fakat garanti yolu seçseydi Onur Air. Örneğin, depremzedeleri şehir dışındaki ailelerinin yanına ücretsiz taşımak vb. türünde yardımlar yapsalar kimsenin tepkisini çekmeyecekleri gibi oldukça takdir edilecekler ve sayılacaklardı.

Eskiden kelleyi padişah alırdı! Artık bu iş sosyal medyaya düştü gibi görünüyor. Bu olayın diğer firmalara bir ders olacağını ve Onur Air’ın bu krizi atlatacağını umuyorum.

Cem Arıdağ

İnsanlık

2011-10-25T11:59:00.003-04:00

Ülkemi seviyorum. Uzaktayken insan bunu daha iyi anlıyor. Ancak ülkemden daha çok sevdiğim bir kavram var. O da 'insanlık.'

Dolayısıyla 'taş' kafalı, 'kuş' beyinli Müge Anlı'ya açılan davayı yerinde buluyorum.

Cem

I Am Free!

2011-10-17T09:55:00.003-04:00

Visual Effects - 100 Years of Inspiration

2011-10-11T12:30:00.000-04:00

Rutkay Aziz - Altın Portakal Konuşması

2011-10-10T12:45:00.000-04:00

Steve Jobs 'Tribute Logo'

2011-10-06T11:40:00.000-04:00

Bu logoyu tasarlayan insan evladı henüz 19 yaşında Hong Kong'lu bir çocuk.
Helal olsun!

Tumblr

2011-10-05T19:44:00.002-04:00

Biricik blogumdan asla vazgeçmeyecek olsam da, geçen ay açtığım Tumblr'ın yeni oyuncağım olduğunu söyleyebilirim. İsterseniz bir göz atabilirsiniz.

http://cemaridag.tumblr.com/

Sevgiler,

Cem

Apple Kamuoyunu Ters Köşeye Yatırdı!

2011-10-05T19:40:00.000-04:00

Merakla beklenen yeni iPhone 5 tanıtımı bugün Cupertino, Kaliforniya’da bulunan Apple’ın ana merkezinde gerçekleşti. Peki tanıtımda iPhone 5 var mıydı?

Apple'dan Son Dakika

Apple’da CEO olmanın, kendisi için çok büyük bir gurur olduğunu anlatarak söze giren Tim Cook, yaklaşık 15 dakika boyunca Apple’ın büyüklüğünden bahsettikten sonra konu iPod’a geldi. Daha sonra sırasıyla iPad, iOS, Safari, iCloud’dan bahseden Cook son olarak iPod Touch’ın yeni modellerini tanıttı. Ve sıra beklenen büyük tanıtıma geldi...

Yeni iPhone
Tim Cook, “yeni iPhone” diye söze başladığında tüm dinleyiciler tarihi açıklamayı duymak üzere sessizliğe büründü. ‘Fırtına öncesi sessizlik’ durumu hakimdi kısacası. Tim Cook, yeni iPhone’un adını açıkladığında ise ortam adeta buz kesti. Apple, kamuoyunu ters köşeye yatırmıştı. iPhone 4S adı insanları şaşırttı. Yine de birçok insan iPhone 4S tanıtımı sonrası Tim Cook’un iPhone 5’ten bahsedeceğini düşünüyordu. Halbuki Tim Cook, sunum boyunca ‘iPhone 5’ adını ağzına bile almadı. Görünen o ki, bir süre daha iPhone 5’i beklemek zorunda kalacağız. Bugüne kadar, daha piyasaya çıkmadan bu kadar merak uyandıran bir cihaz olmadığını söyleyebiliriz.

iPhone 4S Ne Gibi Özelliklere Sahip ?
Diğer yandan iPhone 4S’i de yabana atmamak gerektiğini belirtelim. Öncelikle iPhone 4S, iPhone 4’e göre 7 kat daha hızlı. 8 saat şarj etmeden telefonda konuşma imkanı var. Yüz tanıma özelliğine sahip bir kamerası da olacak olan iPhone 4S’in sanırız en önemli özelliği, söz dinleyecek olması! Bir iPhone uygulaması olan Siri sayesinde telefonunuz sizin kişisel asistanınız olacak. Size hava durumundan, yılbaşı için ne zaman alışverişe gitmeniz gerektiğine kadar her türlü yardımda bulunacak.

Hangi Ülkelerde Piyasaya Çıkıyor ?
Siyah ve beyaz renk seçenekleriyle ilk olarak ABD, Kanada, Avustralya, İngiltere, Fransa, Almanya ve Japonya’da satışa sunulacak olan iPhone 4S’in 16GB’lik modeli 199, 32 GB’lik modeli 299, 64 GB’lik modeli ise 399 dolardan satışa sunulacak. Özetlemek gerekirse, bu tanıtımın hayal kırıklığı olduğunu söylemek çok zor. Apple’ın iPhone 4S ile muhteşem bir telefon yarattığını söyleyebiliriz. Akıllara gelen soru ise şu: “Eğer iPhone 4S bu kadar mükemmelse, iPhone 5 nasıl olacak?”

Turk Avenue - Cem Arıdağ

İlginç bir ‘Yol’ hikayesi!

2011-09-28T22:55:00.001-04:00

Turk Avenue'de yayınlanan bir yazım!

26 Şubat 2012 tarihinde, Eddie Murphy tarafından sunulacak olan 84. Oscar Ödül Töreni için tarihinde ilk defa ‘En İyi Yabancı Film’ kategorisinde aday çıkarmak isteyen Türkiye’den yedi adet film adaylık başvurusunda bulundu. Bu filmler ve yönetmenleri ise şu şekilde:

1. Gölgeler ve Suretler – Derviş Zaim

2. Bir Zamanlar Anadolu’da – Nuri Bilge Ceylan

3. Bizim Büyük Çaresizliğimiz – Seyfi Teoman

4. Çoğunluk – Seren Yüce

5. Kavşak – Selim Demirdelen

6. Hayde Bre – Orhan Oğuz

7. Çınar Ağacı – Handan İpekçi

Oscar aday adayı olmak için yarışan bu birbirinden güzel ve etkileyici yedi filmden hangisinin ülkemizi temsil edeceği, Ekim ayının başında belli olacak. Bugüne kadar yalnızca Nuri Bilge Ceylan’ın ‘Üç Maymun’ filmi ön elemeyi geçip dokuz film arasına kalmış, ancak ne yazık ki beş aday arasına girememişti.

Bu haberi fırsat bilerek bugüne kadarki tüm Oscar aday adaylarımızdan ve çok ilginç bir ‘Yol’ hikayesinden bahsetmek istiyorum. İlk aday adayımız 1964 yılında çekilen Metin Erksan’ın unutulmaz filmi ‘Susuz Yaz’ olmuştu. Daha sonra uzun yıllar boyunca Oscar aday adayı çıkarmayan Türkiye, 1989 yılında Tunç Başaran’ın ‘Uçurtmayı Vurmasınlar’ filmini ülkemizi temsil etmek üzere ABD’ye yolladı.

Daha sonraki aday adayı filmlerimiz ve yönetmenlerimiz ise şu şekilde:

1992 - Piano Piano Bacaksız – Tunç Başaran

1993 – Mavi Sürgün – Erden Kıral

1994 – Manisa Tarzanı – Orhan Oğuz

1997 – Eşkıya – Yavuz Turgul

1999 – Salkım Hanım’ın Taneleri – Tomris Giritlioğlu

2000 – Kaç Para Kaç – Reha Erdem

2001 – Büyük Adam Küçük Aşk – Handan İpekçi

2002 – 9 – Ümit Ünal

2003 – Uzak – Nuri Bilge Ceylan

2005 – Gönül Yarası – Yavuz Turgul

2006 – Dondurmam Gaymak – Yüksel Aksu

2007- Takva – Ömer Kızıltan

2008 – Üç Maymun – Nuri Bilge Ceylan

2009 – Güneşi Gördüm – Mahsun Kırmızıgül

2010 - Bal – Semih Kaplanoğlu

Gelelim ilginç ‘Yol’ hikayemize… Yılmaz Güney’in senaryosunu hapisteyken yazdığı ve Şerif Gören’le birlikte yönettikleri, hapishaneden bir haftalığına izne çıkan beş mahkumun yol hikayesinin anlatıldığı bu efsanevi Türk Filmi, Oscar’ın habercisi olarak bilinen Altın Küre adayı olmuş, başka bir deyişle ilk beş film arasına girmiş olmasına rağmen Oscar adayı olamamıştır, bunun da nedeni Türkiye devleti tarafından Oscar aday adayı olarak gösterilmemiş olmasıdır. 1982 yılında çekilen filmin Türkiye’nin o dönemki siyasi durumu düşünüldüğünde neden aday gösterilmediğini tartışmaya dahi gerek yok!

Ülkenin o dönemki siyasi durumunun, ‘Yol’ filminin olası bir uluslararası başarısına engel olması, muhtemelen hem vatansever ve hem de sinemaseverleri üzmüştür. Sanatın ve siyasetin birbirine karışmaması dileğiyle, tüm aday filmlerimize başarılar dileriz.

Cem Arıdağ

'Drive' Soundtrack!

2011-09-19T16:59:00.001-04:00

Sanırım bugüne kadar gördüğüm en iyi soundtracklerden!

Film de ayrı bir güzeldi, mutlaka tavsiye ederim.

Facebook’ta Paylaşılmaması Gereken 7 Şey!

2011-09-16T15:07:00.001-04:00

San Francisco’lu blog yazarı Nick O’Neill eğlenceli bir araştırma yapmış ve kimisi güvenliğimiz, kimisi arkadaşlarımıza rahatsızlık vermemek adına Facebook’ta paylaşmamamız gerekenleri okuyucularıyla paylaşmış... Katılmamak mümkün değil!

1. Telefon numarası

Kabul edelim, Facebook’taki her arkadaşımızla çok samimi değiliz. İlkokuldan beri görmediğimiz bir arkadaşımızın ya da eski sevgilimizin telefon numaramızı bilmesine hiç de gerek yok.

2. Ayak fotoğrafı

Bu akım nasıl başladı, nerede başladı, ilk kimin aklına geldi? Bunların cevabını bilmek imkansız fakat bilinen bir gerçek var ki, birçok kişi yayınladığı ayak fotoğrafı dolayısıyla Facebook arkadaşından blok yedi.

3. Gereksiz bebek fotoğrafları

Elbette bebek fotoğrafları paylaşılmalı! Bebekler çok tatlıdır. Bunu tartışmaya gerek yok. Ancak bazı bebek fotoğraflarının gereksiz olduğu da bir gerçek! Bazı şeyler aile içinde kalsa fena mı olur?

4. Karmaşık ilişki durumu

Facebook’ta ilişki durumuna karmaşık yazmak biraz tribünlere mi oynamak acaba?

5. Nerede olduğumuz!

Eğer gerçekten farklı ve ilginç bir yerdeysek paylaşmamak için bir neden yok! Ancak herhangi bir cafe, restoran ya da gece kulübünde olduğumuzu belirtmek, o an iş yerinde olan, final sınavlarına çalışan, kısacası o sırada bulunmak istediği yerde olmayan birçok insanın canını sıkabilir.

6. Satılık eşya!

Evet, Facebook aracılığıyla birçok insana ulaşıyoruz ve satmak istediğimiz eşyayı paylaşmak için daha uygun bir mecra olamaz. Hem de ilan ücreti vs. ödemek zorunda kalmıyoruz. Ancak yine de eğlenmek için girdiği Facebook’ta ticaretle ilgili bir paylaşım görmek istemeyen arkadaşlarımız olabilir.

7. Bulanık fotoğraflar

Bazen “net çıksa mükemmel bir fotoğraf olurdu” dediğimiz fotoğraflar vardır. Mükemmel olabilirlermiş ancak değiller ne yazık ki! Hatta iyi bile değiller. İşin aslı, birçok insanın gözünü rahatsız etmekten başka bir işe yaramıyorlar. Bu tarz fotoğrafları kendimize saklamak en iyisi olacaktır.

Cem Arıdağ

Turk Avenue

Japan Erection

2011-09-09T13:36:00.001-04:00

Oh My God! Bu videoya nasıl bir tepki vereceğimi bilemiyorum. Sanat anlayışlarını bazen anlamakta güçlük çeksem de Japonlar'ı ve hayata bakış açılarını gerçekten seviyorum.

In The Fall

2011-09-08T16:59:00.001-04:00

Bu videoyu üç hafta önce Facebook ve Twitter'da paylaşmıştım. Blogumu es geçmişim nedense!
Her neyse, videoyu Facebook'ta paylaşırken yazdığım iletiyi aynen kopyalıyorum...

Almost all of us have the same feeling but this guy who shot that movie expressed his feelings in the best way!!!
In The Fall

Yazarlar ve İntihar!

2011-08-22T12:19:00.001-04:00

Hem benim için hem de şehit haberleri dolayısıyla ülkem için çok kötü geçen Çarşamba gününün ardından akşam evime döndüm. Amacım boş boş televizyon izlerken uyuyakalıp, kötü geçen günü görebileceğim güzel rüyalar sayesinde unutmaktı. Fiziksel olarak o kadar da yorgun olmadığınız halde uyuyakalmak istiyorsanız ve mutluluğu yalnızca göreceğiniz rüyalara bağladıysanız gerçekten çok kötü bir gün geçirmişsiniz demektir.

Televizyonu açtım. Her zaman olduğu gibi yüzlerce kanal arasından ilgimi çeken hiçbir şey bulamadım. Elime bilgisayarı aldım. Twitter’ı açtım ve tweetleri okumaya başladım. Bir zamanlar geceleri birkaç sayfa da olsa kitap okur ve o şekilde uyuyakalırdım. Günümüzde sanırım kitabın yerini tweetler aldı. Biraz tweet okuyup öyle uyuyoruz.

Her neyse Çarşamba akşamı ilginç(!) bir şey yapıp kitap okumaya karar verdim. Seçtiğim kitap, daha önce iki defa okuduğum Ernest Hemingway tarafından yazılan, bence efsanevi bir hikaye olan ‘Yaşlı Adam ve Deniz’ idi. O kitabı okumayı seçmemin iki nedeni vardı. Birincisi basit ve akıcı bir anlatıma sahip oluşu, ikincisi o kitabı hep mutlu zamanlarımda okumuş olmamdı. Bir daha okursam yeniden mutlu hissedeceğimi düşündüm. ‘Mutluluk’ planımın işe yaramadığını söyleyebirim. Nedense bu defa kitabın konusu yerine Ernest Hemingway’in kendi hayatıyla ilgilendim! Hemingway intihar etmişti. Bunu bilmek için çok kültürlü olmaya gerek yok, çocukluğumdan beri bildiğim bir şeydi bu ancak ben bu konu hakkında ilk defa düşünüyordum. Zaten öldükten sonra tanıdığımız bir yazar ya da herhangi bir ünlü hiç ölü gibi gelmez bize! Ben Hemingway’i 1990’lı yıllarda tanımıştım. 1960 yılında ölen bir adamı 1990’lı yıllarda tanıyorsanız o insanın ölümüyle değil yaşamıyla ilgilenirsiniz. Fakat dediğim gibi o gün kötü bir gün geçiriyordum ve Hemingway’in yaşamından çok intiharıyla ilgilendim. Dolu dolu geçen bir yaşam, bir uçak kazası, depresyon ve ölüm için genç sayılacak bir yaşta gerçekleşen intihar!

Kitabı bir kenara bıraktım ve yeniden bilgisayarımı açtım. Google’da intihar eden yazarları araştırmaya karar verdim. Aralarında Kaan İnce, Nilgün Marmara gibi çok genç yaşta intiharı seçen Türk yazar ve şairlerin de bulunduğu oldukça uzun bir listeyle karşılaştım. İntihar eden ressamların, politikacıların, tarihçilerin vs. de azımsanmayacak kadar çok oldukları bir gerçek. Ancak tarih boyunca en fazla intihar oranına sahip meslek grubunun yazarlar olduğunu da söylemek o kadar da iddialı olmaz sanırım!

Ölümsüz eserler yaratıp, daha sonra dünyaya kendi istekleriyle veda eden bazı yazarları sizinle paylaşmak istedim. Liste çok uzun olduğundan tüm intihar edenleri paylaşmamın imkansız olduğunu hatırlatırım.

Ernest Hemingway: İnsanlara “intihar eden bir yazar adı söyleyin” deseniz, çoğunluğun vereceği cevap Ernest Hemingway olacaktır muhtemelen. Basit ve yalın anlatım diliyle iyi bir yazarın mutlaka çok ağdalı cümleler kurması gerekmediğini dünyaya ispatlayan Hemingway, 1952 yılında kendisine uluslararası şöhreti kazandıran ‘Yaşlı Adam ve Deniz’ hikayesini yazdıktan hemen sonra çıktığı Afrika gezisinde geçirdiği ciddi uçak kazasından kurtulmayı başarsa da, kazanın yarattığı gerek fiziksel gerek ruhsal yaralardan hiçbir zaman kurtulamadı. 1952 yılında Pulitzer, 1954 yılında da Nobel Edebiyat ödüllerini kazanan Hemingway 1961 yılının Temmuz ayında göl kıyısındaki evinde bir av tüfeğiyle yaşamına son verdiğinde 62. Doğum gününe 19 gün kalmıştı.

Virginia Woolf: ‘Jacob’ın Odası’, ‘Kendine Ait Bir Oda’, ‘Dalgalar’ gibi birçok ölümsüz eserin yaratıcı, zengin bir ailenin asla şımarmamış çocuğu, feminist hareketin öncülerinden Virginia Woolf, 1941 yılının Mart ayında ceplerini taşlarla doldurup kendini Ouse Nehri’ne attığında henüz 59 yaşındaydı. Hayatı boyunca girdiği ruhsal çöküntülerden birinin daha yaklaştığını hisseden ve bu sıkıntıyı bir kere daha kaldıramayacağını düşünen Virginia Woolf’un intiharına ülkesinin o sırada bulunduğu zor durumun da etken olduğu düşünülüyor.

Jack London: ‘Beyaz Diş’, ‘Vahşetin Çağrısı’ ve birçok unutulmaz eserin yaratıcısı marjinal yazar Jack London’ın ölüm nedeninin intihar olup olmadığı kesin değildir. Son zamanlarında hastalığı dolayısıyla morfin kullanan London’ın yüksek dozu isteyerek mi yanlışlıkla mı aldığı hala gizemini korumaktadır.

Stephen Zweig: Avusturyalı yazar Stephen Zweig’in intiharını diğer intiharlardan ayıran önemli bir ayrıntı, Zweig’in ölüme yanına sevgili karısı Lotte ile birlikte gitmesi olmuştur. Savaşın ve Hitler’in vahşeti karşısında bu dünyada artık iyi insanlara yer kalmadığını düşünen Zweig ve karısı Lotte, kötülüklere karşı yenilgiyi kabullendiler ve anavatanlarından çok uzakta bir yerde Rio de Janeiro’da birlikte ölmeyi tercih ettiler.

Kaan İnce: Çok genç yaşına rağmen kendisine ait bir stil yaratan Türk yazar ve şair Kaan İnce, Kadıköy’deki evinin penceresinden atlayıp yaşamına son verdiğinde yalnızca 22 yaşındaydı.

Nilgün Marmara: Hayatımıza ‘Kırmızı Kahverengi Defter’ isimli yapılmış en güzel derlemelerden birini kazandıran, bu acımasız hayata fazla gelmiş başka bir Türk şair ve yazar Nilgün Marmara, kendi isteğiyle ölüme gittiğinde henüz 30 yaşına bile gelmemişti.

Primo Levi: Yazar aynı zamanda bir kimyager olan İtalyan vatandaşı Levi, İkinci Dünya Savaşı sırasında bir yıla yakın bir süre Auschwitz vahşetini yaşamış, daha sonra orada gördüklerini ve hissettiklerini Türkçe’ye ‘Bunlar da mı İnsan?” olarak çevrilen kitabında anlatmıştır. 1987 yılında evinin penceresinden atlayarak intihar eden Levi’nin kızının, babası hakkındaki yorumu onun ruh halini oldukça iyi açıklamaktadır: “Babam şimdi ölmedi o zaten 40 yıl önce Auschwitz’de ölmüştü.”

Gilles Deleuze: Solunum yollarındaki rahatsızlığına rağmen 1968 olaylarında aktif olarak yer alan ve kullanılan gaz bombaları dolayısıyla ölümüne kadar nefes alma zorluğu çeken Fransız yazar ve filozof Deleuze 1995 yılında 70 yaşındayken ölümü tercih ettiğinde arkasında onlarca kitap ve felsefi düşünce bıraktı.

Leicester Hemingway: Hemingway ailesinin intihar genlerinin ne kadar kuvvetli olduğunun ispatı olan Ernest Hemingway’in en küçük kardeşi, kendisi de bir yazar olan Leicester, 1982 yılında ağır şeker hastalığından çektiği acılar dolayısıyla intihar ettiğinde 67 yaşındaydı.

Osamu Dazai: Aynı Virginia Woolf gibi zengin bir aileden gelmesine rağmen hayatı bunalımlarla geçen Japon edebiyaçı Dazai alkol, uyuşturucu ve veremle mücadele ile geçirdiği hayatına son verdiğinde henüz 39 yaşındaydı. “Doğmuş olduğum için beni affedin” cümlesinin sahibi Dazai kendisi yaşama erken veda etse de ‘Batan Güneş’, ‘İnsanlığımı Yitirirken’ gibi eserleri sayesinde ölümsüzleşmiştir.

Jerzy Kosinski: Gelmiş geçmiş en sarsıcı savaş karşıtı kitaplardan biri olan ‘Boyalı Kuş’un Polonya asıllı Amerikalı yazarı Kosincki, 1991 yılında kafasına naylon torba geçirerek intihar etmeden hemen önce “her zamankinden daha uzun uyuyacağım. Buna sonsuzluk deyin” notunu düşmüştür.

Dediğim gibi bütün intihar eden yazarları paylaşmam çok zor. Ancak şunu söyleyebilirim: Hayatın sıkıntıları ve mutsuzluklarından kaçmak için bizleri erken terk eden bu insanlar, yarattıkları eserler sayesinde insanlığın sonuna kadar hep okunacak, hatırlanacak ve hayat değiştirmeye devam edecekler. Bunu tartışmaya gerek yok!

Cem Arıdağ

Kaçış mümkün mü?

2011-08-03T23:12:00.004-04:00

Büyük şehirlerde yaşayan herkesin ortak hayalidir, günün birinde sakin bir şehirde veya kasabada hatta köyde bir ev satın alıp oraya yerleşmek ve ailesiyle birlikte teknolojiden uzak, huzurlu bir hayat sürmek! Hemen hemen herkes şehrin kalabalığından ve hareketliliğinden şikayet eder. Sanki kendilerinin, o kalabalığın oluşmasında hiçbir katkıları yokmuş gibi sabah ve akşam trafiğinden rahatsız olurlar. Çok insan işini sevmez, yalnızca para kazanabilmek için çalışır ve şehrin boğucu, yorucu hayatına katlanmak zorunda kalır.

Yalnızca geçim sıkıntısı dolayısıyla büyük şehirlere göç edenler değil, hayatı boyunca büyük şehirde yaşamış insanlar da sakin bir hayatın hayalini kuruyor. Özellikle son yıllarda İstanbul, Londra, New York, Paris gibi şehirlerin sokaklarında yaya trafiğine bile neden olacak kadar yoğun olan nüfus, insanları canından bezdirse de maddi durumu yeterince iyi olanlar dahi şehir ortamından kaçmıyor, ya da kaçamıyor.

Peki neden?

Büyük şehirlerde yaşayan herkesin mutlaka bu soruya verecekleri bir cevap vardır. Kimse sevmese dahi iyi kazandığı bir işten ayrılmak istemez, çocukları iyi bir okulda eğitim gören bir aile şehri bırakıp gitmek istemez. Bunlar gibi birçok cevap daha bulmak mümkündür elbette! Ancak burada yıllar boyunca oluşmuş ve alt etmenin imkansız olduğu sistemin gücünün de ne kadar önemli bir faktör olduğunu unutmamak gerekiyor.

İnsan her ortama adapte olmaya çok müsait bir canlıdır. Aynı zamanda insan, alışkanlıklarından kolay kolay vazgeçmez. İşte bu iki gerçek her ne kadar sürekli şikayet etsek de bizlerin büyük şehir ortamından uzaklaşamamıza neden oluyor.

Büyük şehirlerde, neredeyse yapılan her işte korkunç bir rekabet ortamı var olduğundan bizler her ne kadar çalışma koşullarından ve aldığımız maaştan memnun olmasak da, en ufak bir hatamızda sırada bekleyen insanlara pozisyonumuzu kaptıracağımızı çok iyi biliyoruz. O yüzden de bize dayatılan her türlü kuralı kabul etmek zorunda kalıyoruz. Yaşamak istiyorsak sisteme ayak uydurmalıyız. Bundan dolayı da bırakın tamamen şehirden uzaklaşmayı, tatile gittiğimizde bile aklımız işte kalıyor. Kafamızın yüzde yüz rahat olduğu zamanlar pek var olmuyor.

Hepimizin nasıl sistemin köleleri olduğuna dair çarpıcı bir örnek vermek istiyorum. Yaptığı işin yoğunluğundan dolayı eşinden ayrılmak zorunda kalan yatırım bankacısı bir tanıdığım, bir gün yaptığı işe lanet edip istifasını bastı. Her şeyi bıraktı ve ailesinin yaşadığı küçük şehre dönmeye karar verdi.

Hayatı boyunca yeterince para kazanmıştı, artık ailesinin işine yardımcı olacaktı. İlk iş Blackberry’sinden kurtuldu, daha sonra takım elbiselerini bir hayır kurumuna bağışladı. Huzurluydu ve bir daha asla büyük şehre dönmeyecekti.

Sonra ne mi oldu? Yalnızca altı ay sonra yeniden büyük bir şehirde yatırım bankacısıydı. Üzerinde takım elbisesi, elinde Blackberry’si ile... Zehri almıştı çünkü artık bir kere, dönüş çok zordu.

Sistem uyuşturucu gibi! Nasıl hayatında kumar oynamamış adam Las Vegas’a gidip en büyük kumarbaz kesiliyorsa, şehrin inanılmaz hızlı akan hayatına alışan insan da o ortama anında adapte oluyor ve bunun geriye dönüşü çok oluyor. Sistem çok sinsi. Kimse bize burada kal diye yalvarmıyor aynı Vegas’ın bize “kumar oyna” diye yalvarmadığı gibi...

Sevmesek de bağımlısı olduk biz bu hayatın. Sabahın köründe uyanıyoruz, duşumuzu alıp, iş kıyafetlerimizi giyiyoruz, kahvemizi içip kendimizi nefret ettiğimiz ofisimizde buluyoruz. Kimse bize bunu yapmamız için yalvarmadığı halde...

Kapıyı görüyoruz, birkaç adım atıp o kapıdan çıkabileceğimizi de biliyoruz aslında ama kaçamıyoruz. Maddi durum, çocuklarımızın okulu hikaye... Her şeye sahip olsak da kaçamıyoruz. Bağımlısı olmuşuz biz bu hayatın. Farkında olsak da olmasak da!

Cem Arıdağ

Turk Avenue

Elektronik kitaplar, klasik kitapların yerini mi alıyor?

2011-07-31T17:17:00.000-04:00

Bir kitabın kokusu, sayfalarına dokunmak, gece birkaç sayfa okuyup uykuya dalmak, kitabın okunan kısmının geriye kalan kısmından daha kalın olduğunu gözlemlemek, kitabın sonu yaklaştıkça hiç bitmesini istememek... Bunlar gerçek bir kitapseverin sık sık yaşadığı duygulardır. Kitap okumak en rahatlatıcı aktivitedir belki de... Ayrıca Montesquieu’nün dediği gibi “Kitap okumayı sevmek, hayattaki can sıkıcı saatleri güzel saatlerle değiştirmektir.”

Büyüklerimizden bizlere kalan kitaplar çok değerlidir. Bizler de aynısını çocuklarımız için yapmak ve okuduğumuz kitapları onlar için saklamak isteriz. Bu bir gelenektir. Bazı evlerin yalnızca kitaplara ayrılmış odaları vardır. Oda buram buram tarih kokar. O eski sayfaların kokusu bazı insanlar için çiçekten, parfümden vs. daha güzeldir. O odaya girip, bir kitap seçip okumaya başlamak meditasyonların en büyüğüdür. Kitap yalnızca bir sayfalar bütünü değildir! Kitap bambaşka bir dünyadır, terapisttir, arkadaştır, sığınaktır...

Peki ya tüm bunları elektronik kitaplar için söyleyebilir miyiz? Tarihte icat edildiği zamanlarda kabul görmeyen birçok yeniliğin daha sonra nasıl insanların vazgeçilmezi olduğunu biliyoruz. O yüzden bu soruya şimdilik kesin bir cevap vermek mümkün değil! Elbette, kitap okuyucuları arasında dünya genelinde bir araştırma yapılsa ve klasik veya elektronik kitap arasında bir tercih yapmaları istense çoğu insanın seçiminin ‘klasik kitap’ olacağı tartışılmaz! Ancak unutulmaması gereken çok önemli bir nokta var... O da bizlere ekran üzerinden kitap okuma olanağı sağlayan Kindle ve iPad’in milyonlarca kişi tarafından satın alınmış olması!

Her ne kadar klasik kitaba alışmış kişilerin bu alışkanlığını değiştirmek zor olsa da, hiç okumamış veya az okumuş genç kuşağın tercihinin elektronik kitap olması gayet normal bir durum olarak algılanmalıdır. Her şeyin eskiye göre çok daha hızlı aktığı ve daha pratik olduğu bir dünyada, ortalama boyutta bir kütüphaneye sığmasının dahi zor olduğu tam 1500 kitabın yalnızca 750 gram ağırlığında olması, elektronik kitap okuyan insan sayısını artıracaktır muhtemelen!

Ancak, klasik kitapların kaderi DVD’ye yenilip yok olan video kasetler gibi olmayacaktır. Çok daha köklü ve sağlam bir geçmişi vardır çünkü kitabın. Klasik kitap, yalnızca kişilerin hayatını değiştirmekle kalmamış, ülkelerin kaderini değiştirmiştir, büyük liderlerin büyük lider olmalarını sağlamıştır. Klasik kitap tarihten kolay kolay silinemez kısacası! Klasik kitap okuma oranı azalacaktır zamanla fakat asla ölmeyecektir, çünkü buna izin vermeyecek insanlar mutlaka olacaktır!

Cem Arıdağ

En çok nerelerde cep telefonu kaybediyoruz?

2011-07-14T14:58:00.002-04:00

ABD’nin en çok okunan teknoloji bloglarından olan Techland’in yazarı Erica Ho, çok ilginç bir araştırmaya imza atmış ve insanların cep telefonlarını en çok nerelerde kaybettiklerini ve bulma şanslarının yüzde kaç olduğunu okuyucuları ile paylaşmış.

Araştırmaya göre en çok cep telefonu kaybedilen yer 'çanta'. Ancak, özellikle kadınların hayatlarında birçok defa yaşadıkları bu durum genellikle telefonun bulunmasıyla sonlanıyor. Erika Ho’ya göre, çantanın içinde kaybedilen telefonun bulunma ihtimali %95 ile %100 arasında! Araştırmada ikinci sırayı restoranlar ve barlar alıyor. Restoranda veya barda kaybettiğimiz telefonu geri bulma şansımız %80 ile %95 arasında. Üçüncü sırada mağazalardaki soyunma kabinleri var. Elbette kayıp telefonu bulma ihtimalimiz mağazaya veya telefonun yokluğunu farketme hızımıza göre değişecek olsa da Ho burada kaybedilen telefonlara pek şans vermemiş. Soyunma odasında kaybedilen telefonun bulunma ihtimali %0 -%15 arasında…

Şüphesiz havaalanı güvenliği de sık cep telefonu unuttuğumuz yerlerden birisi. Bavul, çanta, pasaport derken cep telefonu ne yazık ki arada kaynayabiliyor. Yine de havaalanı güvenliğinde unuttuğumuz telefonu bulma ihtimalimiz %50 ile %100 arasında değişiyor.

Bir öğrencinin okulda kaybettiği telefonuna yeniden kavuşma ihtimali ise ne yazık ki pek yüksek değil! Öğrencinin telefonunu yeniden elde etme şansı %15 ile %75 arasında. Sırada kaybedilen cep telefonunu bulmanın en imkansız olduğu yerler var: Toplu taşıma araçları! Otobüs, metro gibi toplu taşıma araçlarında kaybettiğimiz telefonu bulma ihtimalimiz yalnızca %0 ile %2 arasında. Uçak veya takside unuttuğumuz telefonlara yeniden sahip olma ihtimalimiz toplu taşımada kaybettiklerimize göre çok daha fazla olsa da yine de ihtimaller pek yüksek değil ne yazık ki! (Turk Avenue yazarının notu: Bugüne kadar biri New York’ta biri İstanbul’da olmak üzere iki defa cep telefonumu takside unuttum. İkisinde de telefonuma geri kavuştum. Sanırım şanslıymışım) Kaybettiğimiz cep telefonunu bulmanın o kadar da zor olmadığı ancak telefonun tekrar çalışma şansının oldukça az olduğu yer ise yüzme havuzları…

Aynı araştırma Türkiye’de yapılsa muhtemelen benzer sonuçlar çıkardı ancak Erica Ho, evin içinde kaybettiğimiz cep telefonlarından bahsetmemiş. Evde kaybettiğimiz telefonu özellikle sesi kısıksa bulmakta ne kadar zorlandığımızı biliyoruz. Elbette evde kaybedilen telefonu bulma ihtimalimiz %100’e yakın ancak en gereken anda evin içinde bulamadığımız telefonun ne kadar can sıkıcı olduğu da tartışılmaz herhalde!

Cem Arıdağ

En dik roller coaster!

2011-07-12T15:40:00.001-04:00

Ulan yine yapmış Japonlar! 121 derecelik inişi tam 100 km hızla yapıyor. Tam altına sıçırtmalık! Yolunuz düşerse uğrayın derim.

Roller Coaster'ın adı Takabisha. Japonca'da hükmeden, otoriter anlamlarına filan geliyormuş. Yakışır.

Potanın Perileri’nin yazdığı tarih, tarih oldu bile!

2011-07-07T20:25:00.003-04:00

Türkiye’nin spor gündemi yoğun. Hatta rahatlıkla söyleyebiliriz ki; bugünlerde sporun gündemi, ülkenin gündemi aynı zamanda.

Organize Suçlar ekiplerinin 3 Temmuz Pazar sabahı, 7:00 itibarıyla 15 ilde eş zamanlı başlattığı ve Türk futbolunun çok önemli isimlerinin gözaltına alındığı operasyon ülkenin gündemine bomba gibi düşerken, kamuoyu tarafından ‘Potanın Perileri’ olarak adlandırılan Türkiye Milli Kadın Basketbol Takımı tarihinin en önemli maçına çıkmak üzereydi.

18 Haziran – 3 Temmuz tarihleri arasında Polonya’da düzenlenen Avrupa Kadınlar Basketbol Şampiyonası’na çok kötü başlayan, birinci ve ikinci tur grup maçlarında oynadığı toplam beş maçın üçünü kaybeden ve ancak son maçta Beyaz Rusya’yı yenerek çeyrek final oynamaya hak kazanabilen Potanın Perileri, beklenmedik olanı yaptı ve grup maçlarını namağlup lider tamamlayan Karadağ’ı 12 sayı gibi net bir farkla yenmeyi başararak yarı finale yükseldi.

Potanın Perileri; Nevriye, Nevin, Işıl, Birsel ve diğer tüm oyuncuların mükemmel oyunları sonucu, yarı finalde de Fransa’yı 68-62 yenerek bu başarının tesadüf olmadığı gösterdiler ve Rusya ile final maçı oynamaya hak kazandılar.

Geçtiğimiz Pazar günü, sabah saat 6:59’a kadar Türkiye’nin en önemli spor gündemi olan bu büyük maç, ne yazık ki Türkiye’nin gelmiş geçmiş en büyük şike operasyonunun gölgesinde kaldı. Şike operasyonunun en çok etkilediği kulüp olan Fenerbahçe Spor Kulübü’nün oyuncuları olan Birsel, Nevin ve Nevriye’nin o zamana kadar turnuvada gösterdiklerinin altında bir performans sergilediği maç sonucunda Rusya’ya 59-42 yenilmekten kurtulamadık.

Avrupa’nın bu en önemli turnuvasında final oynamanın ne kadar önemli bir başarı olduğu tartışılmaz bir gerçek! Türk basınının da bu başarıyla ilgilendiğini söyleyebiliriz. Aksini iddia etmek haksızlık olur! Ancak, final maçından bu yana bir hafta dahi geçmedi ve ne yazık ki basında bu büyük başarıya dair haberler şimdiden azalmaya başladı. Pek yakında da tamamen bitecektir.

Elbette, bugünlerde Türk Spor gündemini ilgilendiren başka bir konu var. Tarihin gelmiş geçmiş en büyük şike operasyonunun gerçekleştiği bugünlerde ortaya böyle bir tablo çıkması normal gibi görünse de, çok büyük başarılar elde edilmedikçe, haber değeri taşımayan amatör branşların daha çok bilinmesi, daha çok takip edilmesi adına basının daha çok gayret göstermesi gerektiği de unutulmamalıdır.

Basının amatör branşlara yeterince ilgi göstermemesi, maddi ve manevi anlamda tatmin olamayan daha fazla sporcuyu, kendi branşları yerine Survivor ve benzeri yarışmalarda şampiyonluk mücadelesi verirken görmemize neden olabilir.

Sonuç olarak basının, ‘nasıl olsa insanlar o kadar da ilgi göstermez’ mantığını bir kenara bırakıp insanlara bu branşları sevdirmeye çalışması gerekmektedir.

Cem Arıdağ

Copyranter

2011-06-28T13:32:00.000-04:00

Başka mecralarda yazı yazma açlığımı bastırınca blogumu boşladım hafiften. (Bkz. TurkAvenue )

Her neyse gazeteci tribine girmiş filan değilim. Reklamcılığa olan ilgim devam ediyor. Bu hatırlatmayı yaptıktan sonra sizinle yıllardır takip ettiğim ve en sevdiğim reklam blogu olan http://copyranter.blogspot.com/'u paylaşmayı bir borç bilirim.

xoxo

Cem

Yalnızca birkaç düşman mı?

2011-06-15T04:34:00.003-04:00

Popülerleşmeye başladığı zamanlardan beri tartışıp duruyoruz Facebook’un güvenilirliğini! Gerek basında, gerek etrafımızda Facebook’un o kadar da güvenli olmadığına dair şikayetlere rastlamayan pek insan tanımıyoruzdur muhtemelen.

Aylar önce sildiği bir fotoğrafı karşısında gören genç bir kadının basına bunu açıklamasıyla yeniden alevlenmişti Facebook’un güvenilirlik derecesi! Üstüne üstlük Facebook’un kurucusu ve CEO’su Mark Zuckerberg’in dahi hesabının bilgisayar korsanları tarafından saldırıya uğradığını biliyoruz. Koskoca patronun bile hesabının ‘hack’lenmesi elbette Facebook’un güvenlik anlayışının sorgulanmasına neden oldu.

Zuckerberg ve arkadaşlarının bu konu hakkında çok fazla kafa patlattıklarını ve güvenliği en üst seviyeye getirmeye çalıştıklarını birçok defa okudum. En azından ortada bir ‘iyi niyet’ söz konusu. Bu ‘iyi niyet’e inanmayanlar elbette olacaktır. Sonuçta Facebook’un birçok konuda yanlış yapıp, iş işten geçtikten sonra özür dilemesi eminim birçok insanı rahatsız ediyordur. Ben ise, bu kadar büyük bir şirketi sıfır hatayla yönetebilecek bir insanoğlunun var olabileceğine inanmıyorum. Uzun lafın kısası, bu güvenliği artırma çabaları bana samimi geliyor. Kim bilir belki de ben çok ‘iyi niyet’liyimdir!

Facebook kullanıcılarının güvenliğine, gerçekten çok önem verdiklerine tüm iyi niyetimle inandığım Mark Zuckerberg ve ekibinin işlerinin gerçekten çok zor olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Burada bahsettiğimiz, 500 milyondan fazla kullanıcısı olan ve bu kullanıcıların ayda 700 milyar dakikadan fazla zaman harcadığı bir sosyal platform. Bu rakamlar gerçekten inanılmaz ötesi! Facebook’un çok yakında Çin’den bile daha fazla bir nüfusa sahip olacağını öngörmek çok da zor değil sanırım. Tüm bunların yanında, Facebook’un dünyanın en fazla nüfusa sahip olan ülkesi Çin’de yasaklı olduğunu belirtmemde yarar var. Hemen bir de ek bilgi verelim… Türkiye, en büyük Facebook nüfusuna sahip dördüncü ülke şu anda! Kısacası Türk İnternet kullanıcılarının yarısından fazlası Facebook üyesi. Bu iyi mi kötü mü? Tartışmaya çok açık bir konu.

Gelelim asıl konumuza… Son günlerde Zuckerberg’in başı yeniden güvenlik meselelesi yüzünden derde girdi. Mutlaka farkındasınızdır, geçenlerde Facebook yeni bir özelliğini kullanıcılarla buluşturmuştu: Yüz tanıma özelliği! ‘Tag’leme işini ya da Türkçe’de bilinen adıyla ‘etiket’lemeyi kolaylaştıran yeni bir teknolojiydi bu. Kısacası, kullanıcının tıklamasına gerek kalmadan fotoğraftaki yüzü bilgisayarın bulmasını sağlayan bir sistemi hayata geçirdi Facebook! Bu teknolojinin son yıllarda üretilen fotoğraf makinelerinin bir çoğunda da kullanıldığını hatırlatmak gerekir. Elbette, bu işler kendiliğinden olmuyor. Facebook, bir fotoğraf paylaşım hizmetini satın alarak bu işlemi yürürlüğe soktu. Facebook ve satın aldığı sistemleri başka bir yazıya saklamak daha mantıklı olacaktır.

New York Times’da geçtiğimiz gün çıkan bir yazıdan bahsetmek istiyorum. Haberde, Facebook’un bu yeni uygulamasının Avrupa Birliği veri koruma düzenleyicileri tarafından sakıncalarının inceleneceğinden bahsediliyor. AB’nin 27 ülkesinden temsilciler, olası kişisel gizlililik ihlallerini inceleyecek ve uygulamanın kaderini belirleyecekler. Temsilcilerden birinin dediği gibi “hangi fotoğrafının etiketleneceğine veya etiketlenmeyeceğine karar veren kişinin kendisi olmalı. “ Temsilci haklı olabilir ancak isteyen kullanıcının ‘gizlilik ayarları’na girip istediği ayarlamayı yapabiliyor olduğunu da unutmamamız gerekiyor.

Geçtiğimiz sene çok ses getiren ‘The Social Network’ filminin sloganını hatırlarsınız: “You don’t get to 500 million friends without making a few enemies.” Birkaç düşmana sahip olmadan 500 million arkadaşa ulaşmak biraz kasar gerçekten de… Zuckerberg’in işi gerçekten çok zor. Büyük insanlar; özellikle yaşadıkları dönemlerde her zaman en çok sorgulanan ve eleştirilen kişiler olmuşlardır. Bu adam ise henüz 27 yaşında. Yaşıtları, iş hayatında patronlarına kendilerini beğendirmek için, azıcık maaşlarla birbirleriyle kıyasıya mücadele ederlerken Zuckerberg şimdiden milyar dolarların sahibi. Elbette hataları olacaktır. O hataları ortaya çıkarmak için pusuya giren sıradan insanları fazla umursamadığı sürece çok daha büyük bir adam olacaktır eminim.

Cem Arıdağ

P.S. Bu yazı Turk Avenue'de de yayınlanmıştır.

‘Okyanus Ötesi’yle Türkiye arasındaki köprüler atılıyor mu?

2011-06-11T11:53:00.002-04:00

Daha önce yazdığım hiçbir yazıya benzemeyen oldukça ciddi, politik bir yazı kaleme aldım. Lütfen şöyle buyrun...

Cem Arıdağ

9 Haziran 2011

‘Okyanus Ötesi’yle Türkiye arasındaki köprüler atılıyor mu?

The Economist Dergisi'nin “CHP’ye oy verin” çağrısının yankıları bitmeden, Türkiye dışından ardı ardına hükümet karşıtı yazılar gelmeye başladı. Önce İngiliz Financial Times Gazetesi Türkiye’nin güçlü bir muhalefete ihtiyacı olduğunu, bu yüzden de CHP’nin oylarını artırması gerektiğini belirtti. Bu görüş, The Economist’i destekler nitelikteydi. Yazıları dikkatli incelediğimizde, şu andaki hükümetin ekonomik başarılarından ve 12 Haziran seçimlerinin kazananı olacağından bahsedildiğini görüyoruz. Öte yandan, AKP’nin mecliste anayasayı değiştirecek çoğunluğa ulaşmasının tehlikeli olabileceğine dikkat çekiliyor. Kısacası vurgulanmak istenen, demokrasi adına güçlü bir muhalefet olması gerektiği... Ortada çok sert bir hükümet eleştirisi yok!

İleri demokrasiyi her fırsatta savunan Başbakan ise bu yazılara çok sert tepki gösterdi ve mitinglerinde bu dergi ve gazeteyi halka şikayet etmekte sakınca görmedi: “AK Parti yanlısı bir yazı olsaydı dahi aynı tepkiyi gösterirdim.” diyen Başbakanımız'ın daha önce özellikle 27 Nisan 2007 Muhtırası sonrası kendisini destekleyen başta The Economist olmak üzere yabancı basına en ufak bir tepki göstermemesi ilginç tabii ki... Başbakan, kendi safında yer almayan dış basın organlarını halka şikayet ederken, çok daha beterinin geleceğinden habersizdi muhtemelen! Her fırsatta Türkiye’nin AB üyeliğini destekleyen Wall Street Journal tarafından belki de hayatının en ağır dış basın eleştirisini aldı Recep Tayyip Erdoğan! Wall Street Journal, Erdoğan’ın kendisini eleştirenlere karşı olan sert ve asabi tutumuna dikkat çekerken, muhaliflerini yargılanmadan tutuklatan, muhalif gazeteleri kapatan ve bu uygulamalara karşı çıkan üst düzey yargıçları görevlerinden alan eski Malezya Başbakanı Mahathir Muhammed’e benzeterek Erdoğan’a karşı oldukça ağır bir eleştiri yöneltti. Haber henüz çok taze! Muhtemelen Başbakan’ın bu yazıya cevabı gecikmeyecektir.

Peki, ABD’nin en çok okunan gazetelerinden birinde çıkan bu sert eleştiri ABD ve Türkiye arasındaki ekonomik, ticari ya da politik ilişkileri etkileyecek mi?

Basının genellikle iktidara göre şekillendiği Türkiye’nin aksine, ABD’de daha dengeli bir basın ve politika ilişkisi olduğunu biliyoruz. Buna rağmen Wall Street Journal’da çıkan bu yazı başta olmak üzere, Batı gazetelerinin CHP yanlısı bir politika çizmesinin, yeni dönemde Başbakan’ın yüzünü her zamankinden daha fazla Arap Dünyası’na dönmesine yol açması kuvvetle muhtemel...

2002 senesinde yani ilk kez iktidara geldigi dönemde Avrupa Birliği yanlısı bir politika çizen, ABD, Avrupa ülkeleri ve İsrail’le her zaman iyi ilişkiler kuran hükümetin, ikinci döneminde başlayan Ortadoğu’ya daha dönük politikasını üçüncü döneminde daha da artırma ihtimali çok yüksek. Avrupa’nın, ABD’nin ve elbette İsrail’in neredeyse terörist ilan ettiği İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad’la olan samimi ilişkisini buna güzel bir örnek olarak değerlendirebiliriz. Sonuç olarak, 2010 yılı Mayıs sonuna kadar Erdoğan’ın Batı ve Doğu arasındaki dengeyi gözeterek sürdürdüğü politikanın, Mavi Marmara olayından sonra iyice Doğu’ya doğru dönmeye başladığı tartışılmaz bir gerçek!

Ancak, AB’nin sıradan bir üyesi olmaktansa Arap Dünyası’nın lideri olmayi planlayan Başbakan'ın, İsrail ve Avrupa ülkeleriyle arasındaki köprüleri tamamen atacak olsa dahi, ABD ile olan ticari, ekonomik ve politik ilişkileri zedelemek istemeyeceğini öngörmek mümkün. Bu noktada da henüz çok taze olan bir haberi hatırlatalım; Amerikan ‘Politico’ Gazetesi, ABD yetkililerine dayanarak verdiği haberde, Başkan Obama’nın ‘kişisel anlamda en iyi ilişki kurduğu yabancı liderlerden birinin Başbakan Erdoğan olduğunu’ belirtmiş. Kişisel mi değil mi bilemeyiz ancak politik açıdan iyi ilişki kurması gereken insanlardan biri olduğu kesin.

ABD, yıllardır müttefiki olan Türkiye’yi asla ama asla karşısına almak istemez. Bahsettiğimiz yalnızca ABD’nin savaş politikasındaki stratejik ortaklık, İncirlik üssü vs. gibi nedenler değil... Ekonomik anlamda da ABD’nin Türkiye’ye çok ihtiyacı olduğunu unutmamak gerek.. ABD İstanbul Başkonsolosu Scott Kilner’ın geçtiğimiz aylarda yaptığı konuşma, politikanın dışında ekonomik anlamda da ABD’nin Türkiye’ye ne kadar ihtiyacı olduğunu gösteriyor; “Türkiye’nin dinamizmi ABD için de son derece önemli, Türkiye’yi giderek değeri artan ekonomik ortak haline getiriyor.”

Bunun dışında, Türkiye Odalar Birliği (TOBB) Başkanı Rıfat Hisarcıklıoğlu çeşitli temaslarda bulunmak üzere gittiği ABD’de, Türkiye-ABD arasında ekonomik işbirliğinin artması gerektiğine dikkat çekti ve Türk iş adamlarını ABD’de daha çok yatırım yapmaya davet etti. Hisarcıklıoğlu kısacası politik ve askeri anlamda her zaman müttefik olan bu iki ülkenin ekonomik açıdan da ilişkilerinin sağlam olmasının önemine vurgu yaptı.

Velhasıl; ABD’nin saygın ve çok okunan bir gazetesinde çıkan çok ağır bir hükümet eleştirisinin yanında, özellikle seçim zamanlarında gündeme gelen 'O Amerika’nın kuklası', ‘Asıl o Amerika’nın oyuncağı, ‘Türkiye Okyanus ötesinden yönetiliyor’ tartışmalarının olduğu bir ortamda dahi ABD ile Türkiye arasındaki köprülerin asla atılmayacağını düşünmeliyiz. Başbakan, İsrail ve Avrupa ile arasındaki gemileri yaksa bile, ABD ile Türkiye’nin ilişkisinin bozulmasına izin vermeyecektir. Bu kadar yüksek bir ekonomik işbirliği potansiyelini kolay kolay elinin tersiyle itemez Başbakan. Ayrıca, şöyle de bir gerçek var ki; seçim bitecek, ortalık durulacak ve sahada olan sahada kalacaktır günün sonunda.

Gönül ister ki; ülkeleri Avrupa ülkesi, Arap ülkesi, İsrail, ABD olarak ayırmadan herkese eşit mesafede duralım. Bu gerçek olur mu bilinmez ancak, Türkiye ve ABD’nin arasındaki politik ilişkinin yanında ekonomik ilişkinin de her geçen gün arttığı bir gerçek! Köprülerin atıldığı yok kısacası, tam aksine her geçen gün aramızdaki bağlar daha da kuvvetleniyor.

Cem Arıdağ

Selim - Kitap

2011-06-07T08:10:00.001-04:00

36 yaşında, yakışıklı fakat nevrozlu bir karakter Selim… Teoride her şeye çok hakim, hayatı iyi çözümlemiş ancak sisteme hiç ayak uydurumamış, otu boku sorgulayan ve sürekli intiharı düşünen bir insan parçası… Ayrıca, hayatın bir kısır döngüden ibaret olduğunu ve bir gün mutlu olsak bile o mutluluğun kısa süreceğine ve mutsuz günlerin yeniden geleceğine inanıyor. O yüzden yaşamak çok saçma diyor ama intihar etmeye de genelde götü yemiyor. Aslında öldüğü hikayeler var ancak Selim bazı hikayelerde nalları dikse bile sonuçta ‘Selim hikayeleri’ pembe dizi filan değil. Kaldığı yerden devam etmiyor yani. Hikayeler birbirinden bağımsız oldukları için Selim ölse de başka hikayelerde yaşamaya devam ediyor.

Selim'i sorsalar yukarıdaki gibi tanımlardım. Kendisini severim. Yayınladığım ve de yayınlamadığım birçok hikayemin sevgili başkahramanıdır kendisi! Ancak bu defa ne yazık ki son defa öldürecek kendisini... Öldürmeden önce de tüm hayatını ve fikirlerini bizlerle paylaşacak. Sonra da artık onu çok darlayan bu dünyaya veda edecek. Uzun lafın kısası, sevgili Selim'i kitaplaştırmaya karar verdim. Şöyle adam akıllı konsanstre olabilirsem 80-90 sayfa uzunluğunda olacak olan bu kitabı yaz sonuna yetiştirmeyi planlıyorum.

Haydi hayırlısı!

The Adventures of Tintin

2011-05-17T15:24:00.000-04:00

Aha geliyor vallahi! 7 ay bir şey kalmış! Ne ki???

The Adventures of Tintin Trailer 2011 HD

You will never walk alone!

2011-05-10T13:16:00.000-04:00

Gururla "ben de oradaydım" dediğim muhteşem bir maç, muhteşem bir gün! Filminin çekildiğini biliyordum ancak ne zaman gösterime girecek filan hiçbir fikrim yoktu. Fragmanı çıkmış piyasaya. Kendisi de gelir yakında! Küçük Will'in kendi imkanlarıyla İngiltere'den İstanbul'a gidişini anlatıyor film! Uzun uzun anlatmaya gerek yok. Fragman hemen şurada: Will

Yasaklı sözcükler listesi!

2011-04-28T01:05:00.003-04:00

'Kelimeler kifayetsiz' demeyi veya yazmayı sevmem genelde! Yazacak şey bulamayanların sığındığı bir kalıp diye düşünürüm. Ancak şu an kelimeler gerçekten kifayetsiz!!!

"I got sick" diye bir cümle kuramayacak mıyım ben şimdi Internette?!? Alooooooooooo kendinize gelin beyler! Abardınız lan iyice!

http://www.ntvmsnbc.com/id/25207341/

Sansür

Beyler; iyice kafayı yediniz artık ama!

2011-04-25T12:09:00.000-04:00

Eveeet, bu da oldu sonunda! Beat kuşağının önemli yazarlarından William S. Burroughs için soruşturma açıldı ülkemde. Sel yayıncılık güzel bir yazılı açıklama yapmış bu konu hakkında.

İlgili linke buradan ulaşabilirsiniz.

Bu etkili ve zeka dolu açıklamanın üzerine yorum yapmaya gerek yok. Ancak benim merak ettiğim şu: Acaba bu adamlar bir an bile olsa "Biz napıyoruz ya? Kafayı mı yedik? Bu defa biraz saçma oldu galiba!" filan diye düşünüyorlar mıdır acaba?

Hiç sanmam!

Her neyse umarım haber kanalları, konuyla ilgili görüşünü almak üzere William S. Burroughs'u (1914-1997) programlarına davet etmeye kalkışmazlar!

Önde gelen göt!

2011-04-20T19:21:00.002-04:00

Geçenlerde böyle bir e-mail aldım! Çok ama çok hoşuma gitti. Paylaşmayı bir görev bilirim.

Cem

PROTOKOL dilimize eski Latince ve Yunanca'dan geçme bir sözcük!

Daha doğrusu: 'Proto' ve 'Kolos' sözcüklerinin birleşmesinden türeme bir deyim...

Lugat anlamıyla 'Proto' "Ön, Öndeki" demek. 'Kolos' ise götün çoğulu.

Sözcük anlamlarını birleştirdiğimizde ise deyimin tam karşılığı 'Önde Gelen Götler' olarak karşımıza çıkıyor.

'Protokolos' sözcüğü Yunan halkının tiyatroda önemli şahısların hep ön taraflara oturmasına gıcık olması ve bu şahıslarla dalga geçmek için bu sözcüğü kullanmasından gelir.

‘Kolos' sözcüğünün zamanla çoğul eki olan (os) deyimden silinmiş, geriye' Protokol' yani 'Önde gelen göt' lafı kalmış.

Toplum içinde yükselip de protokole giren bazılarının zamanla 'götünün kalkması' da bundandır.

Sleep No More!

2011-04-20T12:05:00.010-04:00

Tiyatroyu düşünün! Kapıda biletinizi alırsınız, koltuğunuza yerleşir, elinize tutuşturulan oyunun konusu ve yönetmenin, oyuncuların kariyerlerinin yazılı olduğu kitapçığı, listeyi (her neyse) okursunuz, yanınızdakilerle sohbet edersiniz vs. vs.

Anons yapılır... Telefonları kapatın, ses yapmayın, içkinizi içerken ağzınızı şapurdatmayın, yiyişmeyin, poponuzu ıslak mendille silin... falan filan binlerce kuralı okur adamın teki ciddi ses tonuyla...

Hoooopp perde açılır! Oyun ne kadar ilginç olursa olsun, oyuna ne kadar konsantre olursa olsun izleyici hep dışarıdadır. Oyunu ne kadar interaktif de yapmaya çalışsalar, seyirci hep seyircidir!

Şimdi size, dün gece Damla arkadaşımla gittiğim oyundan bahsetmek istiyorum. Özellikle sevgili Kültür Bakanı’mızın mutlaka seyretmesi gereken bir oyun! Belki tiyatro hakkındaki sığ düşüncelerini biraz olsun genişletir. Oyunun adı Macbeth. Shakespeare miydi adamın adı neydi? Meşhur bir ingiliz şair ve oyun yazarıymış. O yazmış bu oyunu.

"Macbeth denen bu cadıların her lafına inanan, amsalak herifin hayatından artık gına gelmedi mi?" diye sorabilirsiniz. Haklısınız! 500 yıldır türlü türlü şekillerde bizlere sunulan ve kabak tadı veren bu oyun şu an çok ama çok farklı bir şekilde izleyiciyle buluşuyor! (Hahahaha şu an sinir ettiklerim varsa gidin bakim başka bloglara takılın, babamın çiftliği burası... İstediğimi yazar, istediğimi çizerim!)

Eveeeet gereksiz okuyucuyu uğurladık. Artık daha ciddi ve resmi bir tonla anlatabilirim. Öncelikle benimle kaldığınız için teşekkür ediyorum. Bu arada şaka yapıyordum, Shakespeare adını daha önce duymuştum, Macbeth izlemekten de sıkılmam. Operasında bile sıkılmadım! Fakat Macbeth'in amsalak olduğu konusunda hala çok fazla ısrarcıyım. Hem cadıların dediği her şeye inanıyor hem de karısına karşı çıkamıyor. Kılıbık herif!

Her neyse, dün izlediğim Macbeth neden diğer Macbethler'den daha farklıydı ondan bahsedeyim önce... Şimdi bir otel düşünün! Dört katlı. Dört kat da Macbeth dekoruyla döşenmiş. Tiyatro sahnesi yani. İzleyiciler ise oyunun içinde. Sahnenin ortasında yani! Her izleyici maskeyle gezmek zorunda içeride. Konuşmak kesinlikle yasak. Ancak yine de "Eyes Wide Shut" gibi bir ortam beklemeyin. Ben her ne kadar kendimi kaptırıp takım elbise giymiş olsam da, insanların çoğu aşırı derecede salaştı. Tersten takılmış Yankees şapkası ve beyaz maske bir arada çok da esrarengiz durmuyor. Keşke herkes benim kadar düşünceli olsaydı da ortamı bozmasalardı. Ben olsam kıyafet zorunluluğu getirebilirdim! Kesinlikle ortam daha iyi olurdu.

Şimdi gözünde canlandıramayanlar için biraz daha açayım olayı... Dört katlı, eski, Macbeth oyununun tiyatro sahnesine dönüştürülmüş otelin her odasında hikayeler; oyuncular tarafından vücut ve dans diliyle anlatılıyor. Sadece izleyici değil, oyuncular da konuşmuyorlar yani. Müzikler tam anlamıyla kopuyor, çıplaklık da hat safhada! (O pipisi açıktaki siyahi arkadaş, bana dokunmasa daha mutlu olurdum.) En üst kat bir akıl hastanesi şeklinde dekore edilmişti mesela. Üçüncü katta mezarlığı hatırlıyorum. Ayrıca bir sürü oda, oda, oda… Odalardan biri şekerci dükkanıydı, başka bir oda yemek salonuydu. Yemek salonunda dolanırken, içeriden bir kapı açıldı. Bıyıklı bir adam çıktı dışarıya. Damla’ya elini uzattı ve onu içeriye, gizli saklı bir yerlere götürdü. “Tamam” diye düşündüm. “Bu gece burada tek başıma olacağım sanırım artık.” 10 dakika sonra Damla geri döndü. Adam, kızı alıp bir odaya götürüp maskesini açmış, büyüteçle suratına bakıp “I know you” demiş. Bizim saftirik Damla da “I am so scared” filan demiş. Adam eminim gülmemek için kendini zor tutmuştur. Sonunda da Damla’yı öpüp odanın dışına çıkarmış. Damla’nın deneyimi çoğu insandan daha farklı oldu sonuç olarak! Esasında dört katta serbestçe dolaştığın bu oyunda kimsenin deneyimi aynı olmuyor! Daha fazla anlatmasam daha iyi olabilir aslında. Ben de bu deneyimi yaşamadan önce, oyun hakkında bir sürü şey okudum ve dinledim. İçerideyken ise şunu farkettim: “Sana ne anlatırlarsa anlatsınlar, ne okursan oku hiçbir şey anlamıyorsun. Ya da anladığını zannediyorsun. Klasik olacak ama “anlatılmaz yaşanır” cümlesi bu oyun için cuk oturuyor.

Sonuç olarak, çok ama çok farklı bir tiyatro deneyimi yaşamak istiyorsanız ve yolunuz New York'a düşerse mutlaka gidin derim. Ya da bu oyunu İstanbul'a getirerek akıllı ve girişimci bir davranışta bulunun. Bence İstanbul'da da yeterince ilgi görecektir bu oyun. O kadar yabana atmayalım İstanbul'umuzu! Ancak mümkünse Sayın Başbakan’ın kızını, Kültür Bakanı’mızı filan davet etmeyelim. Neme lazım çıplak adamın pipisi değer filan! Göz kırpmaya bu tepkiyi verenler pipi sürtmesine ne derler düşünmek bile istemiyorum! Her neyse ben hep pozitifimdir. Sanatçıların bıçaklandığı, Kültür Bakanı’mızın kültürden anlamadığı ülkemizde hala sanatı ‘kaldırabilecek’ çok fazla sayıda insanın yaşadığına inanıyorum.

Cem Arıdağ

www.sleepnomorenyc.com

The world's first Sperm Bank ATM!

2011-04-19T17:35:00.002-04:00

"Ah ulan! Nasıl da aklıma gelmedi" demiyorum çünkü gelmezdi bu herhalde aklıma. Ben çok güldüm, özellikle sonlarına doğru iyice kopuyor.

Sperm Bank by Cryos - By Team Submarine!

Bu arada, bu arkadaşı takip etmenizi de ayrıca öneririm. İnanılmaz şeyler paylaşıyor. O hiçbir şeyi sevmiyor ama ben tanımadan seviyorum elemanı!

Turkey is holding 57 journalists in prison!

2011-04-09T13:13:00.000-04:00

Twitter'da da belirttiğim gibi: "Dizi dizi inciyiz, hapse tıkmada birinciyiz." Ne mutlu bize!

Miss Turkey sells Turkey Burgers in Turkey!

2011-03-24T09:53:00.001-04:00

Bunu gördüğüme, bunun yaşandığına inanmak istemiyorum. AY-POP reklamı için Mısır güzeliyle görüşmeler başlasın hemen bence! Hahah!

Just a love story

2011-03-22T10:43:00.001-04:00

Japon insanının sanat ve mizah anlayışına hep hayran olmuşumdur. Bu kadar basit bir hikayeyi bir sanat olayına çeviren ekibi kutluyorum.

Bu vesileyle de Japon halkına geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum. Onlardaki bu azim, inanç, hırs ve gurur olduğu müddetçe, en kısa zamanda ayağa kalkacaklar ve yeniden her alanda dünyanın en büyük güçleri arasında yerlerini alacaklardır.

Biraz saçma olmadı mı beyler?

2011-03-02T13:41:00.005-05:00

Futbol meraklısıyım ne yalan söyleyeyim! Delicesine olmasa da Galatasaray'lıyım ayrıca. Eskiden maçlara da giderdim, artık istesem de biraz zor giderim çünkü okyanusun öbür tarafında yaşıyorum. Ancak New York'ta yaşıyor olmam, maçları izlemeyeceğim anlamına gelmez... Gelmedi de zaten! Bu kadar boktan durumdaki Galatasaray'ın maçlarını bile izleyebildiğim kadar izlemeye çalışıyorum.

İstanbul'daki evde Digiturk üyesiyim. Burada da Digiturk Web TV seyrediyorum. Spor paketine üye oldum. Bilgisayarı televizyona bağlıyorum. Falan filan! Al sana New York'ta televizyondan maç izleme şansı! Lig TV cam gibi mübarek... HD yayın sağolsun! Asla korsan yayın seyretmiyorum kısacası! Öncelikle bu bilinsin.

Digiturk futbola manyak gibi yatırım yapıyor. Teşekkürü hak ediyorlar! 321 milyon dolar pek de azımsanacak bir para değil. Hele hele harcanan para boktan Süper Lig'e gidiyorsa, bunun oldukça cömert bir yatırım olduğunu söyleyebilirim.

Şimdi bu elemanlar kalkmış, korsan yayın yapan bloglar yüzünden benim blogumu kapatıyorlar. Arkadaşlarımın, arkadaşlarımın arkadaşlarının hepsinin blogu kapatıldı. Kimi şiir blogu, kimi reklam, kimi spor, kimi moda... Birkaç korsan yayın yüzünden hepimiz susturulduk, hepimizin ağzına bant çekildi, ellerimiz kelepçelendi! Ben buradan bloguma girebiliyor olabilirim ama Türkçe yazıyorum dolayısıyla Türkçe bilen insanlar için yazıyorum. Türkçe bilen insanların da çoğu Türkiye'de yaşıyor! Ve bu insanlar hiçbir bloga ulaşamıyorlar. DNS ayarları değiştiriliyor olabilir. Ancak Türkiye'de İnternet'te "pire için yorgan yakma" dönemi kapanmadıkça "Üçüncü Dünya Ülkesi" damgası yemeye devam ederiz. Her şeyin çözümü 'yasaklamak' oldukça bir gıdım ilerleyemeyiz.

'Yasak' dünyanın en ilkel ve en basit cezasıdır. Rahatsız olduğun bir şey mi var? Yasakla kurtul! Bir evsiz hırsızlık mı yaptı. Hepsini öldür kurtul! Evinde fare mi var! Yak evini tüm fareler ölsün, gebersin! Bu cümlelerin her birinin sonuna "A.K." iyi giderdi aslında...

"Abiler ablalar, biz 321 milyon dolar yatırım yaptık bu işe... İnsanların fikirlerini ifade edememesi, şiir yazamaması, çektikleri fotoğrafları yayınlayamamaları, blogundan para kazanan insanlar vs. tabiri caizse sikimizde değil. 321 milyon diyoruz. Boru mu lan? Lafı mı olur tüm bunların 321 milyon'un yanında? Bre deliler, manyaklar bir de kalkmış utanmadan Digiturk'e laf ediyorsunuz." Sanırım Digiturk yetkililerinin tam olarak düşündükleri bu.

Her neyse, ben şahsen Cem Arıdağ olarak hiçbir zaman susmayacağım, fikirlerimi belirtmekten kaçmayacağım. İktidardakiler, muhalefettekiler, Digiturk vs... için aklıma ne geliyorsa söyleyeceğim ve yazacağım. Kimseye fiziksel zarar verilmediği sürece her türlü fikir ifade edilebilir. Ve bunu yapabildiğim mecralardan biri olan blogum kapatılırsa gerçekten sinirlenirim.

Açın şu blogları! Şehirde iki fare çıktı diye tüm evleri ateşe vermeyin. Sesimizi kısmayın. Bloguma, bloglarımıza dokunmayın.

Ah Digiturk kardeş ah! Kaybettiğin paracıklar daha mı değerli kaybettiğin marka imajından acaba?

Cem Arıdağ

P.S. Umarım aptal Google AdSense, yazımın içinde "Digiturk" geçiyor diye onların reklamını yayınlamaz blogumda!

Super Bowl 2011: All 61 commercials in 2 minutes

2011-02-10T10:13:00.000-05:00

Super Bowl XLV highlight reel: All 61 commercials in 2 minutes

Keskin balta!

2011-02-07T15:39:00.003-05:00

Hikaye benim değil. Sevdim, paylaşıyorum. Cem

Bir ormanda iki kişi ağaç kesiyormuş. Birinci adam sabahları erkenden kalkıyor, ağaç kesmeye başlıyormuş. Bir ağaç devrilirken hemen diğerine geçiyormuş! Gün boyu ne dinleniyor, ne öğle yemeği için kendine vakit ayırıyormuş. Akşamları da arkadaşından birkaç saat sonra ağaç kesmeyi bırakıyormuş. İkinci adam ise arada bir dinleniyor ve hava kararmaya başladığında eve dönüyormuş. Bir hafta boyunca bu tempoda çalıştıktan sonra ne kadar ağaç kestiklerini saymaya başlamışlar...

Sonuç: İkinci adam çok daha fazla ağaç kesmiş. Birinci adam öfkelenmiş: "Bu nasıl olabilir? Ben daha çok çalıştım, senden daha erken işe başladım, senden daha geç bitirdim. Ama sen daha fazla ağaç kestin. Bu işin sırrı ne?"

İkinci adam yüzünde tebessümle cevap vermiş: "Ortada bir sır yok. Sen durmaksızın çalışırken, ben arada bir dinlenip baltamı biliyordum. Keskin baltayla, daha az çabayla daha çok ağaç kesilir."

Kendimizi geliştirmek baltamızı bilemektir. Kendimize zaman ayırıp, hayatımızı objektif bir bakışla gözden geçirmektir. Zayıf bulduğumuz alanlarımızı geliştirmek için çaba göstermektir. Bu, zihnimizin, ruhumuzun ve karakterimizin güçlenmesi için olmazsa olmaz bir şarttır!

Judith McNaught

+24

2011-01-27T10:58:00.002-05:00

Babylon'da 28 Ocak 2011 tarihinden itibaren alkollü içecek markalarının destek verdiği etkinlikler için 24 yaş uygulaması başlıyor. Ne yazık ki diğer kulüpler de ister istemez Babylon'u takip edecek ve belli bir kesim istediği hayatı yaşayamamaya başlamış olacak. Devlet elbette vatandaşını korumakla görevli, tabii ki alkolik ve uyuşturucu bağımlısı bir toplum oluşmasını istemez devlet! Peki böyle çok bariz bir sorun mu vardı da devlet bunun için çözüm arama ihtiyacı hissetti? Kaldı ki insanlar içici ve içici olmayanlar olarak iki gruba ayrılmış durumda şu an itibarıyla. İçenler bu kanunlara inat daha çok içecek ve daha çok alkolik çıkacak piyasaya. İçen de içmeyen de radikalleşiyor. İçenin içmeyene, içmeyenin ise içene saygısı kalmadı. Bu başka konularda da böyle. Ülke hiç olmadığı kadar kutuplaşıyor. Gayet net! Nasıl göremiyor, farkedemiyor hükümet bunu hayret verici gerçekten!

Ha bu arada 24 yaş uygulaması iddiaya giriyorum birçok yerde uygulanmayacak. Bu yasa sahte kimlik piyasasını canlandırmaktan başka da bir işe yaramayacak. Bu kadar basit!!!

Haziran'da yine bu hükümet seçilecek. Keşke muhalefet lideri akıllı, becerikli bir adam olsaydı.

Alkol meselesi

2011-01-11T03:29:00.002-05:00

I nı nı nın... Memlekette tehlikeli kararlar çıkıyor. Çeşitli açılımlar yaparak halkın gözünü boyayan hükümet, kendi gibi düşünmeyen insanların yaşam zevklerine müdahale ederek ülkeyi ne kadar böldüğünün farkına varıyor mu acaba?

Bilgi'de protesto

2011-01-11T03:21:00.001-05:00

10 Ocak 2011 Pazartesi günü; Bilgi Üniversitesi öğrencileri, mezunları ve akademisyenleri olarak medeni ve etkili bir protestoya imza attık. Okulumla değil fakat beraber okuduğum insanlarla ve ders aldığım hocalarımla gurur duyuyorum.

Ali Nesin'in dediği gibi "veliler ne der, toplum ne der endişesiyle üniversite yönetilmez." Bana kalırsa devlet de yönetilmez. Her neyse, kısa süreliğine geldiğim Türkiye'de bu eyleme denk gelmem güzel bir tesadüf oldu. Bilgi Üniversitesi'nin onu Bilgi Üniversitesi yapan günlerine geri dönmesi dileğiyle...

Cem Arıdağ

Google reklamları!

2011-01-09T12:03:00.001-05:00

Muhtemelen biliyorsunuzdur ancak küçük bir hatırlatma yapmak istiyorum. Blogumda yayınlanan reklamların içeriği benim kontrolüm dışındadır. Bilginize...

Son gün

2011-01-08T08:04:00.007-05:00

İşte yeni bir Selim hikayesi...

“Hayatı çözdüysen sen sıçmışsın arkadaş. Git öldür kendini.” Selim

Tuvalette yerde cenin pozisyondayım ve titriyorum. Gözlerim kapalı. O pozisyonda kaldıkça kendimi bir derece iyi hissediyorum. Yerimden bir santim bile kıpırdamamalıyım, gözlerimi de açmasam iyi olacak. Tanrım! Korkunç bir his bu. N’olur yardım et! N’olur... Tanrım n’olur?

Ne Tanrı’sı? Derler ya; böyle boktan durumlarda inançlı oluveriyormuş insanlar. Başın beladayken “Tanrı’m bana yardım et” diyorsun ya, o zaman inanıyormuşsun esasında. “Tanrı” dedim, “Allah” dedim! Eyvahlar olsun... Dindar oldum bir anda. Ağız alışkanlığı işte, öyle çıkıveriyor o sırada. Dincilerin ne çok zırvası var. Ateistler’in de aynı şekilde... Sağcı da saçmalıyor solcu da... İşçiler de sapıtmış, iş verenler de...

Herkes bağnaz. Bağnazlığı hiçbir dayanak olmadan eleştirirken ne kadar bağnaz olduklarını fark etmiyor insanlar. Bağnazlığın tam tersi bağnazlıktır. İnsanlık bunu fark ettiğinde her şey daha güzel olabilir belki. Ama kısa vadede bu pek mümkün görünmüyor. İnsan, herkesi kendisi gibi yapmak istiyor. Doğru olanı kendi bildiği zannediyor. Neredeyse herkes böyle... İnkar edenler bile! Kim bilir belki ben de biraz bağnazımdır!

İnsanlık düşünmüyor, takip ediyor. Ona buna taraf olmayı seviyor insanlar! Taraf olmak, bir şeye körü körüne inanmak vs. insana kendini iyi hissettiriyor çünkü. Bir gruba ait olma geyiği vardır ya. Toplum dışında kalmama korkusu, daha bildik bir şekilde “yalnızlık” korkusu... İnsanı düşünmeden, sorgusuzca bir şeylere taraf ettiren de genellikle bu duygu. Yoksa tuttuğum futbol takımının kazanıp kazanmamasının, benim kendime ait bir günün iyi geçip geçmemesiyle hiçbir ilgisi olmamalı...

İnançlı insanlar daha uzun yaşarlarmış. Taraf olanlar da öyle! Çünkü umutları var, onları anlayan, hak veren insanlar var. En boktan durumlarda bile sarılabilecekleri bir Tanrıları, peygamberleri, yoldaşları vs. var. Bunu onlara anlatamazsın ama çok akıllı insanların dahi dogmatik inanışlara sahip olmalarının nedeni tam olarak bu... Yalnızlık korkusu, toplum dışına itilme korkusu!

Tahmin etmek zor değil sanırım. Ben toplum dışına itilmiş bir zavallıyım. Esasında hayatımda her şey yolunda... Mutlu bir evlilik, çocuklar, arkadaşlar vs... Ancak, ne yaşarsam yaşayayım, her şey ne kadar yolunda giderse gitsin mutlu hissedemiyorum kendimi. En sevdiğim insanların bile bir sürüye kapılıp gitmelerine dayanamıyorum.

Hiçbir şeye inanmamak çok zor gerçekten! Tüm sevdiklerime ve beni sevenlere rağmen çok yalnız hissediyorum kendimi.

Birkaç saat önce iki kutu ağrı kesici yuttum. Amacım ağrısız, huzurlu bir şekilde ölmekti. Şimdi ise tuvalette cenin pozisyondayım, mide bulantım tarif edilemez. Tanrım... Tanrım... N’olur kurtar beni?

Aha yine Tanrı’ya sığındım. Dindar mıyım ulan yoksa ben?

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Gözlerimi açtım sonunda. Bir hastane odasındayım. Hastaneler beni diğer insanlar kadar rahatsız etmez. Tam tersine bir güven duygusu dolar içime. Ölümcül bir hastalığa yakalansam, evim yerine hastanede ölmeyi tercih ederim. Ölecek olduktan sonra, evinin ne güzelliği, ne özelliği kalır ki zaten? O evdeki güzel anılar kabusa dönüşür. Ev ahalisine de ihanettir son günlerini evde geçirmek! Sen öldükten sonra, o evdeki tüm güzel anılar silinir. Sadece sen ve son sefil günlerin kalır insanların akıllarında...

Her neyse... Bir hastane odasındayım. Tuvalette cenin pozisyonunda acılar içinde kıvranırken bir ara bayılmış olmalıyım. Sonra da birileri bulmuş buraya getirmişler beni. Kim gördü ilk acaba? Neler yaşandı o sırada? Saatlerdir mi buradayım yoksa günler mi geçti? En önemlisi “ben neden ölmedim?”

Annem karşımda... “Koşun, koşun Selim gözlerini açtı.” Babam, karım, çocuklar, kardeşler, kuzenler, arkadaşlar... İpini koparan odama daldı... Mikrop filan kapmaz mıyım ulan? Bu kadar adam; ölümden yeni dönmüş, saatlerce belki de günlerce hastanede yatan bir hastanın odasında ne arıyor?

Sevenim çok! Aslında bir yandan da mutlu hissediyorum kendimi. Ama hayatta çözümünü bulamadığım başka bir sorun giriyor burada da devreye... “Bugün mutluysan yarın mutsuz olursun.” Bu hiç sekmeden böyle olmuştur hep. Eskiden daha pozitif bakardım olaya. Derdim ki: ”Bugün mutsuzsan yarın mutlu olacaksın.” Artık daha karamsarım. Mutsuzluk, mutluluğu siker atar arkadaş. Eğer mutluysan, o anlar çok kısa sürecek ve sen yine mutsuz olacaksın. Bu çok basit. Pozitif düşünemiyorum artık, kendimi kandıramıyorum...

Her neyse bir kendime geleyim, sevdiklerimle zaman geçireyim, biraz olsun mutlu hissedeyim kendimi kısacası... Daha sonra evde güzel bir film izler ve yeniden denerim ölmeyi! Bu defa daha kesin bir yöntemle, Tanrı’nın insiyatifine kalmadan! Kesinlikle “son günüm” olacak bir dahaki denememden sonra. Kesinlikle!

Cem Arıdağ

Japanese milk ad

2011-01-07T07:58:00.001-05:00

Kısa bir aranın ardından yine Japonlar'la dönmek istiyorum bloguma. Yine sapıtmışlar!

Hush Restaurant & Bar

2010-12-16T18:16:00.006-05:00

hushistanbul.blogspot.com/

Vegetable suicide

2010-12-15T00:26:00.003-05:00

Biraz eski bir video. Saçma bulma ihtimaliniz de çok yüksek. Hatta kesin.

Ama soru şu olmalı:

Acaba Japonlar da saçma buluyor mu? Bulmuyorlarsa daha da çok seveceğim onları.

Ah Japonlar... Vah Japonlar...

Choco Balls

2010-12-09T15:02:00.005-05:00

Reklam konusunda herkes öyle ya da böyle birbirinden etkilenirken, Japonlar ayrı telden çalmaya devam ediyorlar. İyi de yapıyorlar. Ben eğleniyorum şahsen! Buyurunuz... Choco balls ad

Alzheimer hastalığına dair bir gerçek!

2010-12-09T12:05:00.004-05:00

'Bellek' üzerine yaptığı çalışmalarla 2009 Nobel Tıp ödülünü alan Dr. Jonathan Benson'dan:

"Bugün dünyada Viagra'ya ve meme silikonlarına, Alzheimer hastalığı araştırmalarından beş kat fazla yatırım yapılmakta. Bu yüzden, birkaç yıl sonra etraf dik memeli yaşlı kadınlar ve sert penisli yaşlı erkeklerle dolacak ama onlar bunun ne işe yaradığını hatırlamayacaklar."

Klaxons - Twin Flames

2010-11-26T11:28:00.004-05:00

İlginç olmuş. İzlemenizi tavsiye ederim. Yalnız uyarmamda yarar var: "mutant ve orgy" içerir.

Ayrıca yasal zorunluluktan dolayı şunu da eklemeliyim sanırım. (+18)

Keyifli seyirler!

Klaxons - Twin Flames

Bilip bilmeden ne konuşuyorsun be kadın!

2010-11-25T00:10:00.004-05:00

Yidiş atasözü der ki: “Herkes aynı yöne çekseydi, dünya alabora olurdu.” Zamanında Gündüz Vassaf’ın Cehenneme Övgü kitabında rastlamıştım bu cümleye. Hayatta gerçekten en tahammül edemediğim şey, karşı fikre tahammülü olmayan insanlar. Hep diyorum; karşı fikri savunan ancak benim fikrime saygı duyan adamı, benle aynı fikirdeki ancak karşı fikre saygı duymayan adama binlerce kere tercih ederim. O yüzden farklı kültürlerden gelen farklı anlayışlara ve fikirlere sahip insanlarla tanışmaktan, tartışmaktan hep zevk almışımdır. Bizim düşüncelerimizi paylaşan insanlarla tanışmak, konuşmak kendimizi rahat hissettirir… Doğrudur! Ama o insanlar, asla farklı fikirleri paylaşan insanlar kadar ufkumuzu açamazlar.

Ancak, bağnazlık ve geri zekalılık ile karşıt görüşü birbirinden ayırmamız gerekiyor. Geçenlerde dehşet verici, beni dumura uğratan bir olay yaşadım. Okulda derslerimden birinde sınıfta globalizasyonu tartışıyorduk. Orta yaşlarda Amerikalı bir kadın öğrenci şöyle bir cümleyle ortamı şenlendirdi; “Ben İran’dan gelen birçok insanla tanışıyorum. Onlar, ülkelerindeki kötü duruma rağmen gülümsemeyi biliyorlar. Kötü koşullarda gülümsemeyi sanırım Amerikalılar’dan öğrenmişler.” Evet kadının globalizasyon anlayışı İranlıların gülümsemeyi Amerikalılar’dan öğrenmiş olduğuydu. Sınıfın çoğunluğunu oluşturan diğer Amerikalılar “evet evet çok doğru” anlamında kafa sallıyorlardı. Alman profesörün ise ayıp olmasın diye cevap vermediğini umut ediyorum. Ben ise cevap vermek istedim ama kelimeleri nasıl toparlayacağımı bilemedim. Hani bazı şeyler vardır, “neden” diye sorarlar. “Öyle de ondan” diye cevap verirsin. Açıklamak gereksizdir, çünkü haklı olduğun çok barizdir. Bu cümleyi kuran orta yaşlı öğrencinin Amerika’da doğup büyüdüğünün altını çizmek istiyorum. Buna rağmen İran’ı “Ayren” olarak telaffuz etmeyi de başardı. Aferin lan! Bari ülkeleri İngilizce telaffuz etmeyi öğren.

Genellemelerden nefret ediyorum, o yüzden Amerika’lılar şöyle dar beyinli, böyle cahil diye konuşmak istemiyorum. Yazacaklarımı sadece sınıfımdaki orta yaşlı kadın öğrenci üzerinden yazacağım. Kendisi üç çocuk annesi bir iş kadını. Ailesi ve iş hayatı yeterince vaktini almıyormuş gibi 50 yaşına merdiven dayamışken yüksek lisans eğitimi almaya karar vermiş. Hakikaten helal olsun. Tebrik etmekten başka yapabileceğim bir şey yok. Eminim de akıllı bir kadın. Ancak genel kültürlü olduğunu söylemek namümkün. Ya da kültür seviyesi Kuzey Amerika’ya sıkışmış kalmış. Ulan kadın! Sen ne zannediyorsun? İran’ın ezelden beri İslami bir Cumhuriyet olduğunu falan mı sanıyorsun? İran kültürünün İslam’dan daha yaşlı olduğunu bilmiyor musun? Bilmiyorsan da biraz destekli at be kadın!

Şurası kesin ki, birçok İran’lı şu anki yönetiliş biçimlerinden ve başlarındaki adamdan oldukça rahatsız. Yeniden modern bir ülke olmayı hayal eden ve ülkesindeki yaşam koşulları dolayısıyla A.B.D veya çeşitli Avrupa ülkelerine yerleşen birçok İran’lı var. Eminim çoğu ülkesini özlüyordur, oradaki akrabaları, arkadaşları için endişeleniyorlardır vs. Ancak bu 7/24 surat asacakları, hiçbir zaman gülmeyecekleri anlamına gelmez. Ben de ülkemdeki iktidardan memnun değilim. Muhalefetten bile memnun değilim. Sonuç olarak benim de ülkemle ilgili canımı sıkan çok şey var. Ama yine de gülüyorum ve eğleniyorum. Bunu da Amerikalılar’dan falan öğrenmedim. İran’lıların da Amerikalılar’dan öğrendiğini hiiiiiç sanmıyorum. -Bu cümleyi kurmak bile saçma geldi.-

Her neyse, farklı fikirler dinlemek çok hoş ama bağnazca, bilip bilmeden atılıp tutulanlar hakikaten sinirimi bozuyor. Eskiden olsa komiğime giderdi. Artık sinirleniyorum. Sanırım yaşlanıyorum.

Cem Arıdağ

La Porte Etroite

2010-11-13T00:40:00.003-05:00

Birbirini seven ve arzulayan ancak asla bir araya gelemeyen iki insan. Dünyanın en daraltıcı ve üzücü hikayesi bu olsa gerek. Evet daha boktan şeyler var hayatta ama bu çoğu acının aksine asla bitmeyen bir acı! Andre Gide'in La Porte Etroite (Dar Kapı) isimli kitabını geçenlerde ikinci kez okudum. Yine içime sıkıntı bastı, beynimizde yarattığımız dar kapılara bir kez daha lanet ettim. Hayal ettiklerimiz ve yaşadıklarımızın neden bu kadar farklı olduğunu sordum yine kendime.

İnançlar, özellikle de korkular bizi esir alıyor ve hayallerimizi gerçekleştirmemize engel oluyor. Lanet olsun! Sanırım dar kapılarımızı genişletmemiz başka bir deyişle taşaklı olmamız gerekiyor.

Uzun lafı kısası şudur ki; La Porte Etroite'ı okuyun, dünyanın en acıklı hikayesine tanıklık edin. Belki de bundan sonra kapılarınızı biraz genişletirsiniz!

Dibin dibi!

2010-10-13T19:26:00.004-04:00

2 aydan fazla süredir Selim hikayesi yazmadım. Selim’i özlemişim!

--------------------------------------------------

Evet, yine klasik bir sabah. Önce nerede olduğumu anlamam, daha sonra da bir önceki geceyi hatırlamam gerekiyor. Her sabah buna dakikalar ayırmaktan bıktım. Her neyse, evimdeyim! Etrafta boş bira şişeleri, yan yatmış bir bong, 2 adet boş sigara paketi ve kocaman bir poşette azıcık ot. Oha! Bütün paketi tek başıma bitirmiş olamam! Bütün o biraları da! Tanrım, bir de yarısı boş bir viski şişesi. Bu arada saat sabah 11.30, günlerden de Perşembe. Yanlış olmasın, öğrenci falan değilim. 36 yaşındayım. İşim de yok, karım da yok, çocuğum da! Birkaç hafta öncesine kadar bir sevgilim vardı... O da gitti! Yolu açık olsun.

Hayatım boyunca işsiz değildim elbette, para kazanıyordum yani. Zengin bir aileden geliyorum, para sorunum yok. Geberene kadar idare ederim. Ama kendi paranı kazanmak başka bir şey işte, aile parası yemekten daha güzel en azından! Her neyse, evliydim de. Seviyordum onu. Fakat, hep daha çok seveceğim birini bulacağıma inanıyordum. Birbirimizi seviyorduk ama ben ondan daha iyisini istiyordum. Neden? Yeterince mutlu hissetmiyordum çünkü kendimi. Beni bu sefil hale sokan böyle düşünceler oldu zaten. Yeterince mutlu hissetmemek ve bundan rahatsız olmak... Kulağa o kadar gerzekçe geliyor ki şimdi! Nasıl bir şımarıklık!

Çocukluğumdan beri düşünüp duruyorum. Tek yaptığım bu zaten; düşünmek! Mal mal oturup düşünürdüm sadece. Çalışmak falan... Allah göstermesin! Huzurlu, mutlu aynı zamanda başarılı bir insan olmanın yollarını arardım hep. Bu düşüncelerin günün birinde beni büyük bir adam yapacağına emindim. Dünyayı falan değil, kendimi kurtaracaktım bu düşüncelerle. Bu düşünceler kısa vadede hep işe yaradı aslında. Mesela, sevdikleri tarafından terk edilen insanlar için hayat biter adeta. Aylarca doğru düzgün yemek yemezler, insanlarla iletişimlerini keserler, kendilerini öldürürler vs. Ben ise hep şöyle düşündüm: “O bensiz yapabiliyor da ben mi onsuz yapamayacağım? Ondan önce hayat nasılsa, sonrasında da öyle olur. Arkadaşlarım var, alkol var, uyuşturucu var, filmler, kitaplar, sergiler, bilgisayar oyunları var, ayrıca dünyada milyonlarca başka kadın var vs. Tüm bunlar varken eski sevgilimi neden özleyeyim ki?” Aynı şekilde sevdikleri tarafından reddedilen insanlar da bunalıma girerler. Sanki bundan böyle hep reddedileceklermiş gibi hissederler. Bu iş görüşmeleri vs. için de geçerli elbette. Şöyle düşünürdüm o zamanlar: “Ulan sen değil misin istediğini elde ettiğinde, bundan sonra her şeyi elde edebilecekmiş gibi hisseden? Şimdi ne değişti? Sen reddedildiğinde de, kabul edildiğinde de hep aynı insansın” Sonuç olarak reddedilme korkusunu yenmek, işin anahtarıydı. Bu formülle başarısız olma şansı yoktu. İşin özeti, bu yöntemlerle hem mutlu, hem de başarılı bir insan olmayı başarmıştım. Öyle sanmıştım.

Kendimi bu düşüncelere o kadar kaptırdım ki; içimde işimi, karımı ve sevdiklerimi kaybetme korkusu kalmadı. Örneğin; işimde başarılıydım, iyi de kazanıyordum ancak daha iyi bir iş bulacağıma emindim. Etrafımdaki hemen herkes ağız birliği etmişçesine “yeni bir iş bulmadan, eskisini bırakmamalısın” diyordu. Derlerdi, tabii. Onlar benim gibi düşünmüyorlardı. Ben çözmüştüm bu işleri, ben büyük bir adam olacaktım. Onlar ise sıradan, dört yılda bir terfi alan ve bununla gurur duyan zavallı insanlar olarak kalacaklardı. Ben ise amiyane tabiriyle adımı tarihe altın harflerle yazdıracaktım. Herkesten daha fazla şey biliyordum ve daha fazla düşünüyordum. Başarısızlık imkansızdı!

İşimden istifa ettiğimde 31 yaşındaydım. Daha iyi bir iş aramadan istifayı bastım. Eğer büyük adam olacaksam dibe batmayı göze almalıydım. Ama dibe falan batmayacaktım. Ben risk alıp sıçanlardan olamazdım, onlardan akıllı değildim ama hayatı daha iyi çözmüştüm. İşte beni asıl bitiren bu düşünce oldu; büyük adam olmak için, risk almalıydım. Offf!!! Şimdi düşünüyorum da nasıl sıçtım belli değil. İşimden sonra, çok sevdiğim karımı da terk ettim. Nasıl olsa daha iyilerini bulacaktım.

Arada başka sevgililerim oldu, bazı işlere girdim çıktım ama işte şu an bu durumdayım. Neredeyse 40 yaşıma geldim. Ama evim 19 yaşında üniversite birinci sınıf öğrencisinkinden farksız. Etrafta bira şişeleri, bong vs... Tanrım! Düştüğüm hale bak; ölmüşüz ağlayanımız yok resmen. Bugüne kadar, hep problemlere geçici çözümler buldum, acılarımın üstüne gitmektense hep kaçtım onlardan... Aptal aptal “mutlu olma taktikleri” geliştirmek yerine, kendimi acıların içine bıraksaydım, bugün hem daha olgun bir insan olurdum, hem de etrafımda daha çok beni seven insan olurdu belki de. Geç de olsa şunu fark ettim; hayat sıkıntılardan ibarettir; hiç beklemediğin bir anda, beklemediğin bir yerde karşına çıkacak mutluluğu bekleyerek geçer gider hayat! Ama o mutluluk anı geldiğinde, “tüm o sıkıntılara değdi” dersin. Önemli olan mutsuzluktan kaçmamak. “Mutsuzluk” mutluluğa giden tek yol. Kesinlikle öyle. 36 yaşıma gelene kadar hep mutluluk için kestirme yollar denedim; siki tuttum sonuç olarak! Ama 36 yaşındayım ve daha önümde yol var... Şimdi imdb, wikipedia vs. gibi sitelerde araştırma yapacağım, 30’lu yaşlarından sonra kitap yazmaya başlayanları, film çekenleri, bir şeyler keşfedenleri vs. araştıracağım. Öyle insanlar hep geleceğe umutla bakmamı sağlıyorlar. – Mesela, Gustave Flaubert’in 17 yaşında yazdığı Mémoires d’Un Fou - Bir Delinin Anıları gibi kitapları evimden uzak tutacağım. Moralimi bozuyor ibne. O yaşta öyle kitap mı yazılır?– Bundan sonra, daha iyisini bulacağım diye sevdiklerimi bırakmayacağım ayrıca. Bir daha bu kadar dibe batmayı göze alamam. Ama, şu da var; dipte olmak o kadar da kötü değil! En azından daha düşemeyeceğini biliyorsun çünkü, aptalca gelecek ama bugünlerin de ayrı bir güzelliği var aslında! Ha siktir bu kadar aldığım karardan sonra hala neler diyorum? Bugünlerin de ayrı bir güzelliği varmış! “Gerizekalı Selim, mutsuz olmayı öğren, acı çekmeyi öğren azıcık!” Hiç akıllanmayacağım sanırım.

Cem Arıdağ

Mathemagic - Breaststroke

2010-09-13T11:21:00.005-04:00

Daha önce duymamıştım açıkçası bu adamları. Müziği de videoyu da çok sevdim.

Ayrıca, Nialler 9 isimli blogu da tavsiye ederim. Ödüllü, taşaklı bir site. İyimiş.

Jack Black in Gulliver's Travels

2010-09-01T10:08:00.005-04:00

İyi iş. Fallon London'dan.

Her şey sende gizli

2010-08-26T23:01:00.002-04:00

Yerin seni çektiği kadar ağırsın
Kanatların çırpındığı kadar hafif...
Kalbinin attığı kadar canlısın
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin
Nefret ettiklerin kadar kötü...
Ne renk olursa olsun kaşın gözün
Karşındakinin gördüğüdür rengin...
Yaşadıklarını kar sayma:
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna;

Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun
Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma her şeyi,

Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın
Unutma yagmurun yağdığı kadar ıslaksın
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin...

İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun
Çiçek sulandığı kadar güzeldir
Kuşlar ötebildiği kadar sevimli
Bebek ağladığı kadar bebektir
Ve herşeyi öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren,
Sevdiğin kadar sevilirsin...

Can Yücel

Dreams

2010-08-12T15:28:00.002-04:00

Tek kelimeyle inanılmaz bir reklam. Komik de ayrıca.

The beautiful word

2010-08-12T11:58:00.003-04:00

Ödüllü Scrabble reklamı.

The Ghost Writer: Trailer

2010-08-06T10:10:00.003-04:00

Roman Polanski suçlu mu değil mi umurumda değil. Dünyanın en ahlaklı adamı olacağım diye bir kaygısı falan yok zaten. Polanski büyük bir sinemacı. Gerisi benim için fasa fiso. Bu da son filmi Ghost Writer'ın fragmanı. Enjoy!

Converse "All Summer"

2010-08-06T09:51:00.004-04:00

Çok keyifli. Hoşuma gitti video.

Sentosa House, Singapore

2010-07-27T07:01:00.002-04:00

Ev biraz fazla güzel.

"Ayrılık" kısa film

2010-07-26T05:39:00.003-04:00

Sonunda geldi "Ayrılık" zamanı.

It's match day. It's valentine's day.

2010-07-06T11:51:00.003-04:00

İngilizler'in futbol tutkusuna bayılıyorum. Bizim gibi skor taraftarı değiller çünkü. Takımları iddiasız bile kalmış olsa stadı dolduruyorlar ve onları coşkuyla destekliyorlar. Ben İngiltere'de maç izlemedim ancak İstanbul'da Liverpool-Milan ŞL finaline canlı tanıklık etme şansını yakaladım. Başta Milan'ı destekliyordum. Başta... Maçın sonunda ise Liverpool'lu taraftarlarla birlikte mutluluktan ağlıyordum.

Her neyse, özet; adamlar bu kadar futbola ilgili, kulüp düzeyinde bu kadar başarılılılar. Neden milli takımları iyi değil? Hakikaten üzülüyorum. Bir de adamlar ne güzel işler yapıyorlar futbolla ilgili... Birkaç link vereyim bari!

"Ayrılık" fragman

2010-07-04T05:12:00.002-04:00

"Ayrılık" yakında geliyor.

Tepki

2010-06-25T13:21:00.004-04:00

36 yaşında, zengin bir ailenin tek çocuğu olarak yetişmiş, hayatta istediklerini elde edememiş genç bir adam olan Selim’in affına sığınarak, geçenlerde bana gönderdiği bir yazıyı sizlerle paylaşmak istiyorum.

----------------------------------------------------------

Hangi yıl tam olarak hatırlayamıyorum. Fakat 31 Aralık’tı. Yılbaşını İstanbul’da geçirmeyi çok isteyen ancak çeşitli nedenlerden dolayı yaşadığı Londra’da kalmak zorunda olan bir arkadaşıma sürpriz yapacaktım. 31 Aralık gününe biletimi aldım. Arkadaşım, Londra’daki evinde bir parti veriyordu. Havalaanına giderken, beni göreceği zamanki surat ifadesini düşünüp, sürekli kendi kendime gülümsüyordum. Check-in için kontuara gittiğimde uçuşun ertesi güne ertelendiğini öğrendim. Uçak arızalanmış. Ama iyi haber; ertesi gün hiçbir ücret farkı ödemeden uçabilecekmişim. Gece havaalanı otelinde de ücretsiz konaklayabilirmişim. “Aaa ne güzel, odama bir yılbaşı ağacı, dörtlü kozalak çam süsü, çelenk kapı süsü, şapka, o üfleyince ileri geri giden zımbırtıdan hediye edin; ancak o zaman kabul ederim.” Sözleri çıktı ağzımdan. Yer hostesi mal mal suratıma bakıyordu. “Ulan amına koyduklarım! Bu gece yılbaşına giriyoruz, havaalanının otelinde o çük kadar viskileri, şarapları, votkaları içerek tek başıma mı gireyim yılbaşına?” diye anırasım geldi ama tuttum kendimi. “Sikerler” dedim kendi kendime. Eve dönmeye karar verdim. Ertesi gün uçsam n’olurdu, uçmasam n’olurdu! Otoparkta bulunan arabama sağlamından bir yumruk savurduğumu hatırlıyorum. Eve döndüğümde, elim öyle bir şişmişti ki bavulu bagajdan çıkaramadım. Uçağa binememenin sinirine, elimin acısı eklenince iyice kontrolden çıktım. Tüm gücümle arabayı tekmelemeye başladım. İnsanlar merakla bana baksa da, korkularından yanıma yaklaşamıyorlardı. Eve gittim, tüm gücümle telefonumu duvara fırlattım. Henüz akşam bile olmamıştı. Delirecek gibi hissediyordum. İlaç dolabından ikişer adet ağrı kesici ve sakinleştiriciyi aldım ve mideye yuvarladım. 30 dakikaya kalmadan sızmışım. Uyandığımda saate baktım... 12’yi geçmişti. Yılbaşını uyuyarak geçirmiştim. Ama çok da dert etmiyordum artık. Sakinleşmiştim biraz. Tek sorun, elim iyice şişmişti. Fakat eskisi kadar da acımıyordu. Elimin eskisi kadar acımıyor olması ilginçti belki, ancak asıl ilginç olan duvarda parçaladığımı düşündüğüm telefonun titriyor oluşuydu. Neyse ki, o zamanlar ne Iphone ne de Blackberry vardı. Telefonlar takoz gibiydi. Arayan annemdi. Tahmin ediyordum, çok merak etmişti ancak açasım gelmedi. Cevapsız çağrıları ve mesajları gördüğümde gözlerime inanamadım. Üç haneli sayılara ulaşacakmış neredeyse. Annem başta olmak üzere herkesi geri aradım, mesajlara cevap yazdım. Herkesin yılbaşını kutladım ve başıma gelenleri anlattım. Sakindim ve verdiğim saçma tepkiden dolayı kendime kızmıştım.

Sabah ilk iş hastaneye gittim. Elim kırılmış. Haftalarca sargıyla gezdim. Şimdi, o günleri düşündükçe çok gülüyorum. Ne kadar şımarıkmışım. O günden sonra başıma neler geldi halbuki? İstediğim işe giremedim, istediğim maaşı alamadım, benden çok daha yeteneksiz insanlar benden çok daha iyi yerlere geldiler, çok sevdiğim sevgilimden ayrıldım, onun başkasıyla çok mutlu olduğunu, çocukları olduğunu gördüm, en kötüsü sevdiğim bazı insanları kaybettim... Fakat hiçbirine o uçağı kaçırdığım gün verdiğim tepkiyi vermedim. Hep neşeli, mutlu ve pozitif bir insan olarak anıldım. Çünkü biliyorum, hayatta olduğum sürece hep bir şans daha var. Başarmam için önüme başka fırsatlar da gelecek. Tam olarak hatırlamıyorum, sanırım İkinci Dünya Savaşı sırasında toplama kampında bulunan bir mahkum şöyle bir şey söylemiş: “İnsanın elinden her şeyini ama her şeyini alabilirsiniz, boktan koşullar altındaki tavırları ve bu koşullara gösterdiği tepkiler hariç.”

Selim

Cem Arıdağ

World Cup poster by David Watson

2010-06-17T05:47:00.004-04:00

Dünya Kupası maçlarını izlemeyi seviyorum. Her zaman aileyle, arkadaşlarla, sevgiliyle vakit geçirilebilir. Her zaman kitap okunabilir, film izlenilebilir, çalışılabilir. Ama Dünya Kupası dört yılda bir oluyor ve kaçırmayı sevmiyorum. İzleyebildiğim kadar maçı izlemek istiyorum. Bu yazdıklarımı saçma bulan çok olacaktır. "Bu yaşta bu kafa, yazık" diyenler olacaktır. Desinler, değişemem.

Ayrıca İtiraf; 27 yaşında hala Dünya Kupası skorlarını tutuyorum. 1990 İtalya'dan beri hep üzerine skorları yazdığım bir fikstürüm oldu. Eskiden çıkartmalı kitapçıklarım vardı. Artık onlarla uğraşmıyorum ama skor tutmayı gerçekten seviyorum. Varsa benim gibileri, David Watson tarafından yaratılan şu Dünya Kupası fikstürü hoşunuza gidecektir muhtemelen.

Popbar

2010-06-17T05:37:00.004-04:00

Şu manyak sıcak günde resimleri bile ağzımı sulandırdı.

pop-bar.com

Selim'in intiharı

2010-05-21T07:06:00.005-04:00

Her gün yüzlerce insan intihar ediyor. İnsanlar, çeşit çeşit nedenlerden dolayı çeşitli şekillerde kendilerini öldürüyorlar. Ancak, aşağıda okuyacağınız hikaye eşine az rastlanan bir intihar olarak kayıtlara geçmiştir.

36 yaşındaki Selim’in kendini öldürme nedeni, başa çıkamadığı ölüm korkusuydu.

12 Haziran 2007, Salı / Selim’in intihar ettiği gün.

Selim, panik halinde uyandı. Nefes alıp verirken zorlanıyordu. Yatar pozisyondan oturur pozisyona geçti. Başucundan nefes açıcı bir ilaç aldı. İlaç sayesinde biraz olsun kendine geldi. Ayağa kalktı, odasının penceresini açtı. Amacı biraz hava alabilmekti. Kafasını camdan dışarı çıkardı. Ancak, alt katlarda oturuyor olmasına rağmen, yükseklik onu korkuttu. İçeri girdi. Şarjda duran telefonunu, eliyle fişten çekmeye yeltense de buna cesaret edemedi. Üzerinde sadece donu vardı. Altına spor ayakkabılarını giydi. Mutfağa gidip, iki adet tahta kaşık aldı. Odaya döndü ve kaşıkların yardımıyla telefonun şarjını fişten çekti. Daha sonra giyindi ve kendine kahvaltı hazırlamak üzere mutfağa girdi. Ekmeği kesmek üzere hazırladı. Mutfak tezgahı üzerindeki bıçaklığa ve içindeki bıçaklara doğru uzun uzun baktı. Sonunda ekmeği eliyle kopardı. Kahvaltısını yaptı ve evden dışarı çıktı. Asansöre binmedi elbette. Apartman çıkışında, göğüs hizasındaki kapı otomatiğine ayağıyla basmayı başardı. Kendisine şaşkın gözlerle bakan yaşlı teyzeye ise gülümsemekle yetindi. İş yerine geldiğinde asansör yerine merdiveni tercih etti. Ofisi, evi gibi alt katlarda değildi. Masasına oturduğunda kan ter içinde kalmıştı. O gün iş yerinde pek de verimli değildi. Sıkıntılıydı. Kendini bildi bileli hep ölümden korkmuştu, fakat son zamanlarda bu korkusu çok ciddi boyutlara ulaşmıştı. Ailesinin, arkadaşlarının ve psikiyatristinin yardımı tabiri caizse bir sikime yaramamıştı. Akşam eve dönerken artık delirmek üzere olduğunu hissetti. Çünkü, kendisine yeşil yanmasına rağmen karşıya geçemiyordu. Otomobil elbette kullanmıyordu. Taksi ve toplu taşıma araçlarını kullanmayı ise bırakmıştı artık. Sadece yürüme mesafesindeki yerlerde vakit geçiriyordu. İşi ve evi de birbirine çok yakındı. Bu arada Selim oldukça yakışıklıydı. Böyle nevrotik bir karakterin, bir de yakışıklı olması kadınların çok fazla ilgisini çekiyordu. Akşam da kendisini çok beğenen bir iş arkadaşını eve davet etmişti. Selim, inanılmaz sıkıntılar içerisinde evine ulaşmayı başardı. Sinirleri bozulmuştu. Neden tanatofobi denen bu rahatsızlığı bu kadar ileri seviyeye ulaşmıştı? Başını iki elinin arasına aldı ve dakikalarca o pozisyonda koltukta oturdu. Kapı zilini ilk seferde duymadı. Zil birkaç kere çaldıktan sonra sakin adımlarla kapıyı açtı. İş yerindeki kadın, elinde bir viski şişesiyle karşısındaydı. Kadını içeri davet etti ve hiçbir şey konuşmadan onu öpmeye başladı. Kadın, belli ki işlerin bu kadar hızlı ilerlemesine şaşırmıştı fakat halinden de memnun gibiydi. Birkaç dakika kapının önünde öpüştükten sonra Selim, kadını sertçe itti. Kadın şaşırmış ve kızmıştı. Selim, kadına kibarca kapıyı gösterdi. Kadın, “ben nerede yanlış yaptım?” şeklinde bir surat ifadesiyle evden dışarı çıktı. Selim, bir süre kadının çıktığı kapıya doğru boş boş baktı ve koşarak banyoya gitti. Lavaboya tükürdü ve ağzını çalkaladı. Nefes alıp verirken zorlanıyordu yine. Odasına gitti. Nefes açıcı ilacı aldı. Kullanmadan geri bıraktı. Camı açtı. Aşağı doğru baktı. Geriye çekildi. Başı dönmeye başladı. Dizlerinin üstüne çöktü ve ağlamaya başladı. Tekrar ayağa kalktı ve evde götü kurtlanmış gibi dolanmaya başladı. Ne yapacağını bilemez haldeydi. 8 ecstasy’i bir arada yutmuş gibi davranıyordu. Salonda duran kadının getirdiği viski şişesini eline aldı ve yeniden banyoya gitti. İlaçların olduğu dolabı açtı. Birçok ilaç vardı, fakat hiçbirini kullanmıyordu. Çoğu, psikiyatristinin aldırdığı ilaçlardı. Hapları birer birer viskinin yardımıyla yutmaya başladı. 2 dakikaya yakın, hiç durmadan hapları yuttu. Viskinin ise yarısından fazlasını bitirdi. Aynada kendine baktı. Görüntü gidip geliyordu. Elindeki viski şişesi korkunç bir gürültüyle yere düştü. Selim, sağa sola savrularak banyodan çıktı. Amacı salondaki koltuğa doğru ilerlemekti. Daha yarı yola bile gelmeden yere düştü. Ağzından salyalar akıyordu. Gülmeye başladı. Az sonra ölecekti. Kendisini, bebekliğinden beri bu kadar huzurlu hissetmediğini düşündü.

Cem Arıdağ

Write The Future

2010-05-21T06:38:00.005-04:00

Nike filmlerini yönetmek için Guy Ritchie mi daha uygun, yoksa Inarritu mu diye sorsalar hiç düşünmeden Ritchie derdim. Ancak, sanırım yanılırdım. Inarritu'nun çektiği "Write The Future" çok manyak, psikopatça bir iş olmuş. Inarritu'yu da, reklam ajansını da (Wieden+Kennedy) tebrik ederim. Epik bir reklam filmi çıkarmışlar ortaya.

Just keep looking at me!

2010-05-07T12:46:00.001-04:00

Television is a drug.

Heineken Rasta

2010-05-07T12:18:00.001-04:00

İyi taktikmiş. :))))

I can't drive, but I can fly.

2010-04-26T04:48:00.006-04:00

Uzun zamandır blogumdan uzak kaldım. Bir daha böyle uzun ayrılıklar olmaması dileğiyle...

I can't drive, but I can fly

Yaşlı adamdan, mutluluğa ve mutsuzluğa dair bir hikaye

2010-03-22T11:51:00.007-04:00

Çok ama çok yaşlıyım. Doğduğum zamanı tam olarak bilmiyorum. 100'ü geçtiğimi tahmin ediyorum. İnanılmaz şeyler gördüm, inanılmaz şeyler yaşadım. Bir sürü çocuğum, oldukça fazla torunum oldu. Torunlarımın çocuğunu hatta torunlarını gördüm. O kadar çok şey yaşamama rağmen tüm hayatımı birkaç cümlede anlatabilirim sanırım.

Mutluydum. Mutluluğum hep sürecekmiş gibi hissettim... Mutsuzdum. Mutsuzluğum hep sürecekmiş gibi hissettim. Sonra yine mutlu oldum. Mutluluğum hep sürecekmiş gibi hissettim. Sonra mutsuz oldum. Mutsuzluğum hep sürecekmiş gibi hissettim. Sonra tahmin edin n'oldu? Evet yine mutlu oldum.

Her neyse yaşlı başlı adamım, fazla kafa karıştırmadan olayı özetleyeyim... Mutluyken mutluluğun sonsuza kadar sürmeyeceğini bilin ve yaşadığınız o güzel anların tadını doyasıya çıkarın. Mutsuzken ise o mutsuzluğun sonsuza kadar sürmeyeceğini bilin ve kendinizi rahatlatın, çünkü mutlu olacağınız günler yakındır. Merak etmeyin.

Cem Arıdağ

Positivism

2010-03-17T10:50:00.004-04:00

Hayatta bazı şeyler, beklediğimiz gibi gitmiyor. Bazen hiç beklemediğimiz bir anda, beklemediğimiz boktan bir olay geliyor ve moralimizin içine ediyor. Hele bazı günler, boktan olayların ardı arkası kesilmiyor. Her insan böyle günler yaşıyor, yaşamaya da devam edecek. Bundan kaçış yok. İnsanları birbirinden ayıran ise bakış açıları... Biraz daha açmak gerekirse, gece yatağa kafayı koyup, gözlerini kapattıklarında yarına dair neler düşündükleri insanları birbirinden ayıran şey.

2007 Haziran'da bu kısacık filmi çektiğimizde elimizde neredeyse hiç imkan yoktu. Fakat yukarıdaki fikri verebildiğimiz kadar iyi vermeye çalıştık. Çekim çok kaliteli olmayabilir, oyunculuk Oscar'lık olmayabilir... Fakat ben her canım sıkıldığında bu filmi izliyorum, çünkü bana yarına dair hep umutla bakmam gerektiğini hatırlatıyor bu film.

Logorama (Oha süper!)

2010-03-10T06:48:00.007-05:00

"En İyi Kısa Animasyon" Oscar'ı sahibi eğlenceli film. Mutlaka izleyin.

Olmadı bunu deneyin.

Andes Beer: Teletransporter

2010-03-05T09:25:00.001-05:00

Olağanüstü.

When I am sad

2010-03-05T07:17:00.005-05:00

Hayatta sürekli mutluluk imkansızdır. Hedeflerimize ulaşamadığımızda, sevdiğimiz birini kaybettiğimizde, hak etmediğimiz bir tavırla karşılaştığımızda, hava kapalı olduğunda, bazen de sebepsiz yere kendimizi mutsuz hissederiz. Sonra bir sabah uyanırız ve...

When I am sad

Bir gece vakti Taksim'de

2010-03-05T04:40:00.008-05:00

Gece Taksim’de bir kulüpteyim. İyi içtim uzun zamandan sonra, müzik güzel, kafam güzel, sigara yasağı umurumda değil, dışarıda donmaktansa ceza ödemeyi tercih ederim. İçkinin dibine vurmak, düşüp bayılmak, beynimi bulandıracak ne varsa yapmak istiyorum. Gece bitsin istemiyorum. Gece bittiğinde tek başıma yatağa dönmek, tek başıma uyanmak istemiyorum. Çok uzun bir zaman sonra yalnız olma düşüncesi korkutuyor beni. Yalnız olmak istemiyorum. Eskiden yalnız olmayı ne kadar sevdiğimi, huzur verici bulduğumu düşündükçe gülümsüyorum. Yalnız olmayı seven insanların, doğru insanlarla tanışmadıkları için yalnız olmayı sevdiklerini düşünüyorum.

Kulüpte iyice dağıtmış bir halde, ayakta daha fazla duramadığımdan duvara yaslanıyorum. Etrafıma, etrafımdaki dans eden kızlara, kadınlara bakıyorum. Herkes çirkin geliyor bana. Bilinen lafın aksine içtikçe etrafımdakiler daha da çirkinleşiyor ve ‘O’nu özlediğimi, çok özlediğimi farkediyorum. İçtikçe unutmam gerekmiyor mu halbuki? Etrafımda kimseyle konuşacak gücü bile bulamıyorum kendimde. Üzgün olduğumu anlayan arkadaşlarımın benimle ‘O’nun hakkında konuşmalarına, beni teselli etmeye çalışmalarına dayanamıyorum, sinir oluyorum. “Mutsuz değilim ben, sadece biraz fazla içtim” diyorum. Fakat ödüm kopuyor, korkuyorum. Yatağıma tek başıma girmekten korkuyorum, yalnızlıktan korkuyorum. Onsuz karanlığa bile dayanamıyorum. Hayatımda ilk defa ışık açık uyuyorum. O yüzden hava aydınlanana kadar içmek, kendimi kaybetmek istiyorum.

Yaşananları düşünüyorum birer birer… Her şey onu hatırlatıyor anasını satayım, geçtiğim her yer, yediğim içtiğim her şey, izlediğim her film… Tünel, Asmalı Mescit, Emek Sineması, Fitaş, Film Festivali, Sushico, Wagamama, Kanyon, İstinye Park, evimin üst katı, alt katı, odam, dvd player, makarna, şarap, çok pişmiş et, American Apparel, Woody Allen, Beymen, moda, British Airways, İstanbul, Atina, New York, İzmir, Çeşme, Otto Santral, Otto Taksim, House Café, Mangerie, Remos, karanfil, iglo bezelye, salata, Starbucks, Toefl, The Dreamers, The Holiday, okul başvuruları, garip sesler çıkararak omuz omuza merdivenden inmek, caveman, Kenan, Dot tiyatroları, Miss Pizza, trençkot, bilekliğim, banyo tozu, banyo köpüğü, gömlek, iğrenç bir otel odası, mükemmel bir otel odası, Citizen Kane, yılbaşı, yumuşacık bir cilt, sevgililer günü, yırtık pırtık tayt, Stamford, Buddakan, Moma, Dragon, hap şeklindeki hap kutusu, Six flags, Brooklyn, ağlatan pasta, Garajistanbul, Sake, Marc Jacobs, Grissini, Michael Jackson, Londra Huxleys, dünyanın en az su alan tenceresinde makarna pişirmek, mini burger, dükkan kasap, günaydın kasap, elektrikleri kesilmiş Taksim, yakın mesafeden göz göze bakmak, Sunset, bonobo maymunları, lomo, İstiklal’ın ortasında yardıran polis, kusmuklu etek, Hint aksanıyla ingilizce konuşan herkes, kafe pi, boyalı pipi, pembe seksi terlik, garip garip çizmeler, botlar, ayakkabılar, 14 yaşındaki blogger, sarı saç, bal rengi saç, ingilizce türkçe karışımı her şey, vatkalı her elbise, ipteki adam, Hush Hostel, tatlı sürprizler, Rock’n coke, Efes One Love Fest, Chill-out festival, Rafet'den seni seviyorum, Duman, çimenlerde sarılarak uzanıp Lamb dinlemek, omzuma yaslanan küçük bir kafa, yorgandan çıkan yumru yumru ayaklar, Central Park, Bat for Lashes, Booka Shade, tüm gece ingilizce konuşmak, 3. dakikasında çiş, viski vs. için durdurulan filmler, diğer çiftlerin salaklıklarına gülmek, huzur kelimesi, mutluluk kelimesi, özlemek kelimesi, şirinlik kelimesi, güzellik kelimesi, asla durmayan arka silecek, Nouvelle Vague, güzel hava, yağmurlu hava, kar, karda araba kullanmaya çalışmak, karanlık, aydınlık, kırılgan, narin bir o kadar da değerli her şey, her şey…

Tanrım ne çok şey yaşamışız, ne çok şey bana onu hatırlatıyor. Neden bitti? Sahi neden bitti? Ben onu bu kadar seviyorken, o beni bu kadar seviyorken neden bitti? Duvara yaslanmaya devam ediyorum. Alkolün verdiği rahatlama yerini hüzne bırakıyor. O kulüpte kalmak istemiyorum, eve de gitmek istemiyorum. Ne yapmak istediğimi bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Tek bildiğim üzgün olduğum. Zamanla iyi olacağımı biliyorum fakat o vakit hiçbir zaman gelmeyecekmiş gibi geliyor. “Her şeye rağmen” diyorum kendi kendime “yaşanıp da bitmesi, hiçbir şey yaşamamaktan çok daha iyidir.” Fakat bir yandan da ona kızıyorum; yalnız olmanın aslında sevmediğim bir şey olduğunu anlamamı sağladığı için, hayatım boyunca yalnızlıktan korkacak olmama sebep olduğu için. Onun gibisini bulmanın çok zor olduğunu da biliyorum. Gerçekten ne yapacağımı bilemiyorum.

Kulüpten çıkıyorum, hava soğuk, montumu giymiyorum, üşümek iyi geliyor. Atlıyorum taksiye eve gidiyorum. Yatağımda yalnızım ve ışığım açık. Yalnızlığa alışmam gerektiğini düşünüyorum ama çok zor çok. Bu kadar yaşanandan sonra çok zor gerçekten.

Cem Arıdağ

Porn by Robbie Cooper (+18)

2010-01-28T06:33:00.014-05:00

Sapık bunlar yaa, bu sitenin de kapatılmasını talep ediyorum. :)) Ne bu böyle? Mastürbasyondan sanat mı olurmuş? Tövbe tövbeeeee...

Her neyse videoyu izleyin, altındaki yazıyı da okuyun. Güzel iş olmuş.

"Hush" tanıtım filmi

2010-01-16T09:05:00.002-05:00

Güney Kore'li misafirleri Anadolu yakasının güzide Hostel'i Hush için mükemmel bir tanıtım filmi çekmişler. Ellerine sağlık...

Good ideas for good causes!

2010-01-15T09:20:00.002-05:00

İsteyen 3-5 kuruş atar, paşa gönlünüz bilir!

Good ideas for good causes

Power of Orange

2010-01-13T09:45:00.001-05:00

Bu tip işleri seviyorum.

Muzorama

2009-12-31T12:39:00.003-05:00

Eski bir video, fakat yeni keşfettim. Herkese mutlu yıllar...

Sinopsis

2009-12-02T18:39:00.003-05:00

Film, Ümraniye’de çok tutucu aileler tarafından yetiştirilen, Metin ve Nilgün isimli iki gencin birbirleriyle yakınlaşmalarını anlatır. Bu yakınlık, birbirlerinden hoşlanmalarından çok öte bir dostluktur esasında. O kalabalık, baskıcı toplumda kendilerini çok yalnız hisseden bu iki genç büyük bir tesadüf eseri birbirleriyle tanışırlar. Ve sık sık bir araya gelirler. Her ikisi de henüz 19 yaşındadır. Nilgün bir devlet lisesini bitirmiştir. Babası onu evlendirmek istemektedir. Evleneceği adam bile hazırdır. Metin de liseyi bitirmiştir ancak çok istediği halde babasının yanında çalışmak zorunda olduğundan üniversiteye gidememiştir.

Her ikisi de cinsellikle henüz tanışmadıkları halde birbirlerine o gözle bakmazlar. Sadece dostturlar. Gizli gizli buluşurlar ve konuşurlar. Her şey hakkında konuşurlar. Ancak en çok siyasi olaylar üzerine konuşurlar. Nilgün kafasındaki türbana hiçbir anlam verememektedir, işin başka bir boyutu Nilgün bir ateisttir. Yetiştiği toplumun tüm değerlerine karşıdır. Metin ise biraz daha temkinlidir. O tam bir şüphecidir. Çok az şeye inanan ancak çok az şeye de karşı çıkan bir insandır. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu tam olarak kestirememiştir.

Biri kız, diğeri genç bir erkek olan iki genç sık sık bir araya gelirler. Sohbet konuları yetiştikleri toplumun entelektüel seviyesinin çok ama çok ötesindedir. Türkiye’den ve dünyadan bir çok yazar, sinemacı ve politikacı hakkında konuşurlar. Bazen tatlı tatlı tartışırlar. Godard’ı, Fellini’yi, Sartre’ı, Wilde’ı bir şekilde tanıyorlardır.

Bir pazar günü bu iki genç yine buluşurlar, tam bir otoparkın dibinde yere oturmuş, hoş bir sohbete dalmışlarken yaşlı bir adam elinde sopayla yanlarına gelir. Gençleri fuhuş yapmakla suçlar, Metin safça gerçeği izah etmeye çalışsa da iş işten geçmiştir. Etraf gittikçe kalabalıklaşmış ve elleri sopalı, taşlı, ağızlarından salyalar akıtan bir güruh iki genci kovalamaya başlamıştır. Gençler el ele Metin’in evine kadar koşarlar. Kapıyı çalarlar. Kapıyı Metin’in annesi açar. Kadın Metin’i bir kızla el ele görünce suratı ekşise de arkalarından koşan kalabalığı görünce ani bir refleksle ikisini de içeri alır.

Aradan birkaç dakika geçtikten sonra kalabalık çeşitli küfürler savurarak dağılır. Metinler’in evinin girişinde ise başka bir kalabalık toplanmıştır. Metin’in babası, annesi ve kardeşleri merak ve sinir dolu bakışlarla Nilgün’e bakmaktadırlar.

Metin’in babası Nilgün’ün babasını tanımaktadır. Metin’e ceza vermekle kalmaz, Nilgün’ü de babasına şikayet eder. Elbette mahallenin tek konusu bu olduğundan Nilgün’ün babası zaten olaydan haberdardır. Nilgün’ü döver ve bekaret testine götürür. Kızının bakire olduğunu öğrendiğinde biraz olsun rahatlamıştır ancak yine de kızını ara sıra dövmeye devam etmektedir. Evleneceği adam ise kız kirlendiği gerekçesiyle evlilikten vazgeçmiştir. Ev hapsi ise zaten devam etmektedir. Aynı şey Metin için de geçerlidir.

İki gencin hiçbir şekilde iletişim kurma şansı yoktur. Her ikisi de sürekli birbirlerini düşünmektedir. Ve daha önce hissetmedikleri aşk duygusunu hissetmeye başlamışlardır.

Nilgün sürekli yazmaktadır. Bu yazdıklarını bir gün görüştüğü zaman Metin’e verecektir. Metin ise hayal kurmaktadır. Bir gün Nilgün’le yeniden bir araya geleceği anın hayalini kurmaktadır.

1 ayı aşan süre içerisinde iki gencin de ev hapsi devam etmiştir. Bir akşam Nilgün kardeşiyle paylaştığı odasında uyurken, bir apartmanın 2. katında bulunan evlerinin salonda bulunan balkon kapısından bir tıkırtı duyar. İçine doğmuşçasına uyanır, yatağında hafifçe kıpırdanan kardeşine göz ucuyla bakıp salona doğru yürür. Hafif bir korkuyla cama doğru yaklaşır. Gerçekten de balkonda Metin durmaktadır. Metin eliyle sus işareti yapar. Nilgün ise hafifçe gülümser. Kapıyı sessizce açar ve Metin’i evin içine alır. Çok ama çok riskli bir hareket yaptığının farkındadır. Metin’in elinden tutar ve birlikte dairenin kapısına doğru sessizce yürümeye başlarlar. Kimseyi uyandırmadan dışarı çıkmayı başarırlar. Apartmandan da çıkarlar. Çıktıkları anda birbirlerine sarılırlar ve hızla yürümeye başlarlar. Her şeylerini ama her şeylerini geride bırakmışlardır artık. Birlikte yeni baştan bir hayata başlayacaklardır. Metin’in yanında kendilerine bir süre yetecek kadar para vardır.

İki genç kendilerini ilk kez bu kadar özgür hissetmektedir. Korkuyorlardır ancak özgürlerdir. Nilgün ise ilk kez başı açık evin dışına çıkmıştır. Hızlı hızlı yürürler, hava aydınlandığında ise bir otobüse binerler ve Avrupa yakasına geçerler. Bütün gün Metin’in yaptığı çılgınlık hakkında konuşurlar. Hiçbir şey umurlarında değildir. Birliktedirler ve mutludurlar. Akşam ucuz bir otele yerleşirler. Birbirlerine itiraflarda bulunurlar. Metin sürekli onu düşündüğünden, Nilgün ise onun için yazdıklarından bahseder. İki genç sanki saatini önceden konuşmuşçasına aynı anda birbirlerine doğru hamle yaparlar. Öpüşürler ve sevişirler. İkisi de o kadar mutludur ki ne gelecek kaygısı, ne de öldürülme korkusu; hiçbir şey yaşadıkları o mükemmel anın büyüsünü bozamaz. “Değdi, gerçekten değdi” diye düşünür her ikisi de.

Cem Arıdağ

Sex in public bathrooms

2009-11-25T10:26:00.004-05:00

İlişkilerine heyecan katmak isteyen bir çift Time Out New York için bir araştırma yapmış... New York'ta sevişilebilecek en güzel tuvaletler! :)))

Love Me or Fuck Me but don't do both

2009-11-01T17:53:00.004-05:00

Londra'da bir sergi. Sergi iyi mi kötü mü bir fikrim yok. Fakat isminin ilgi çekici olduğu kesin.

Korkma, paylaş!

2009-10-15T04:26:00.010-04:00

Dedi ki; “bu benim en büyük eserim, yıllarca üzerinde çalıştım.” Göster dediler, göstermedi, “daha da fazla çalışmam lazım” dedi. Biraz daha zaman geçti, “hadi artık gösterme vakti geldi” dediler. Yine göstermedi. Şöyle düşündü; “bunun yıllarca üzerinde çalıştım, hakkında en ufak bir olumsuz düşünceyi kaldıramam.” Eserini asla göstermedi, gösteremedi, hakkındaki en ufak olumsuz düşünceyi kaldıramayacağı için göstermedi. N’oldu peki? Eserinin büyük kitleler tarafından ayakta alkışlandığını hayal edip durdu fakat yine de onu kimseyle paylaşamadı. Hiçbir zaman kendini rahat hissedemedi, sıkıntı içinde hayatını sürdürmeye devam etti.

Dedi ki; “bu benim en büyük eserim, yıllarca üzerinde çalıştım.” Göster dediler, içi rahat değildi, göstermesem mi diye düşündü? Gösterdi. Beğendiler, fakat bazı eksikler buldular, bazı şeyler için “böyle olsa daha iyi olur” dediler. Biraz üzüldü, kızdı. Fakat düşündü, zamanla kendisi de bazı eksikler gördü. “Nasıl olsa bu kadar çalıştım, daha da çalışabilirim” dedi. Eserinin üzerinde biraz daha çalıştı. Peki ya sonuç? Genel olarak çok beğenildi eseri. Çok mutluydu. Biraz bu başarının tadını çıkardı. Bir süre hayatını yaşadı, sadece eğlendi. Sonra zaman geldi ve yeni bir eser yaratmak üzere işe koyuldu.

Cem Arıdağ

Utanç duyulan yasak!

2009-10-08T03:45:00.005-04:00

Ülkemizde yasaklı site sayısı 6000 civarında ve bu sitelere her gün yenileri ekleniyor. (Ulan millet Farmville bile oynayamadı bir ara) Bugün okuduğum bir habe r ise kafamı oldukça karıştırdı. IMF ve Dünya Bankası toplantıları için İstanbul'a gelen yabancı heyet, Lütfi Kırdar Kongre Merkezi'nde istediği siteye girebilmiş. Özel ayarlar yapmışlar, yabancılara kıyak olsun, ülkemizin yasakçı zihniyeti ortaya çıkmasın diye falan filan... Madem utanılacak bir şey, o zaman niye bu siteleri kapatıyorlar veya kapatılmasına engel olmuyorlar? Gerçekten bunu anlamıyorum.

Never underestimate the power of a great story.

2009-10-06T04:51:00.004-04:00

Canal+ ad. Harika.

HUSH Hostel & Gallery

2009-09-19T10:28:00.012-04:00

HUSH Hostel & Gallery is the first and only hostel situated in The Asian Side of Istanbul. We are proud to be able to offer you fun, clean and affeordable accomodation in a renovated Ottoman Period House. The hostel is a homely atmosphere with a safe neighborhood and it is right in the center of Kadikoy. (a vibrant entertaintment district full of indoor-outdoor bars, live music venues, shops, restaurants and cafes). The ideal place for travellers seeking true spirit of Istanbul: European and Asian Sides! We are very close to the ferry which takes you to the European Side in just 20 minutes.

Distinctive character of the hostel reflected in traditional and Turkish decor. We kept all the original detail and charm. With a wonderful garden to relax in after strolling around and spacious high ceiling rooms complete with original wooden panelling, your experience at HUSH will surely be unusual.

HUSH is not only a hostel but also a meeting ground for ideas. In its Café/Bar and open all day art gallery, many cultures from around the world intersect and communicate. Visitors can spot and/or participate in various art exhibitions in HUSH Gallery and have opportunity to display their works inside an environment that accommodates travellers from all over the world.

Contact Details

Email:
Website:	http://www.hushhostelistanbul.com/
Office:	Tel: +902163309188 Skype: hush.hostel.istanbul
Location:	Caferağa Mah. Miralay Nazım Sok. 20 Kadıköy Istanbul, Turkey http://www.facebook.com/group.php?gid=83397638620&ref=search&sid=609574672.3666431441..1 http://www.facebook.com/pages/HUSH-Hostel-Cafe-Istanbul/82309929156?ref=ts

Pizza Pops "Karate Chop"

2009-08-18T04:34:00.002-04:00

:)))))))